Mada Faka Basmaz

küfür

2012-01-08T00:49:00.000+02:00

tolstoy hikâyelerinden apartılan islâmî hikâyelerle büyüyen benekli bir mantar, birgün bir kuşun gün gibi buharlaştığına şâhit olunca kimyâsal silâhlara dua etmeye başlar. sihirli mantarlar, uçan makarna canavarı devrine geçtiklerinde o çoktan böcek yemeye başlamıştır. annesi bir gazete haberinde görür benekli yavrusunu: "dünyaya cinnettârım."
babası komik videolarda sezer rüyasını: "bebe öldü."

menajer beğenilerine yaltaklanan dağ etekleri kısaldıkça sonlanır hikâye: "çocuklar ölmesin, kan da kusabilsinler."

özgürlük?

2012-01-07T02:33:00.000+02:00

- şunları şunları yapma. bunları bunları söyleme. bir de Allah'a şirk koşma.
- şunları yapma. bunları söyleme. bir de Atatürk'e hakaret etme.
- şunları yapma. istediğini söyle. ama ifade özgürlüğüne küfür etme.
- artık özgürsün. özgürlüğe küfür etme.
.
.
.
.
.

Yolcu

2012-01-06T04:02:00.001+02:00

"...
Olmasaydım, ne güzel yazardım! Eğer beyaz kâğıt ve zihnimde dolaşan sözcükler ve biçim kazanan ve kimse yazmadan yok olan öyküler arasına o rahatsız edici set, bizzat ben girmeseydim. Biçem, beğeni, kişisel felsefe, öznellik, kültürel oluşum, yaşanmış deneyim, psikoloji, yetenek, meslek numaraları: Bütün bu unsurlar yazdığımın bana ait olduğuna işaret eden ipuçlarıdır ve olanaklarımı kısıtlayan bir kafes gibi görünürler gözüme. Yalnızca bir el, kalem tutan ve yazan kopuk bir el olsaydım... Bu eli kim hareket ettirecekti? Adı sanı olmayan kalabalık mı? Zamanların ruhu mu? Ortak bilinçdışı mı? Bilmiyorum. Tanımlanabilecek bir şeyin sözcüsü olmak için kendi kendimi yok etme arzusu duymuyorum. Yalnızca yazılmayı bekleyen yazılabilir ile hiç kimsenin anlatmadığı anlatılabiliri iletmek için istiyorum.
...
"

Italo Calvino - Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu

eah

2012-01-02T04:07:00.000+02:00

hayat, evinize misafir olarak gelen çiftin, o gece ilk anal seks deneyimlerine kulaklar dolusu şahit olup da hiçbir şey yapmamaktan ve sabah "günaydın. iyi uyudunuz mu?" demekten ibarettir.

hacı n'aptın sen?

2011-12-27T01:25:00.002+02:00

türk sanat mûsikîsi candır, ona canlar fedâdır. lâkin bazı parçalarda nâmenin-bestenin güzelliğine sırt verip de sözleri savsaklamış ya dedelerimiz. o kötü be. bak parça ne güzel gidiyor:

"ben seni unutmak için sevmedim
gülmen ayrılık demekmiş bilmedim
bekledim sabah akşam yollarını"

kreşendoya bak amınakoyim:

"ÖLMEK İSTEDİM!
BİR TÜRLÜ ÖLMEDİM!"

"am üstünde papağan" isimli bu tekniği günlük hayatımızda biraz abartarak şöyle de kullanabiliriz:

sen öyle diyorsun da bu böyle
sıkıntı yok yani bana sorarsan
neyse, geçen gün var ya
ÖLMEK İSTEDİM!
BİR TÜRLÜ ÖLMEDİM!

yahut:

- hacı sen o işi n'aptın?
- ÖLMEK İSTEDİM! BİR TÜRLÜ ÖLMEDİM!

iyi günler.

bulşit

2011-12-25T23:34:00.000+02:00

günde iki kişinin zorunlu, dört kişinin keyfî geçtiği bir tünelde tek başına oturup ziyaretçilerine lâf atan, onları rahatsız eden, rahatsız ettiğini de bilmeyen, kendince çok haklı sorular soran, kendince çok önemli bir gerçeği öğrenmeye çalışan, anadan kelli otuz dört yıldır, "yaklaşma, deli!" den kelli ise on yıldır oksijen tüketen bir adamı

paralel evrende takım elbiseli, ajandası kabarık, çok önemli iş toplantıları arasında koşturup, havayollarından bedava bilet koleksiyonu yapan, "hep daha fazlası"na koşarak "en fazlası"na ulaşmaya çabalayan, kıyamet alâmeti otuz dört yıllık bir adamdan; o adamı ise

başka paralel evrende balta sapı olmayı kendine yediremeyip sırta yük olmakta karar kılan, kendisince çok yaratıcı, başkalarınca ayyaş hem işe yaramaz, kendisince hoş-sohbet, başkalarınca kafa sikici, büyük hakikatin eşiğinde olduğunu on senedir hissedip de bir türlü eşiğin ilerisini görememiş toplamda otuz dört senelik bir adamdan kayıran, bu adamı ise

başka başka paralel bir evrende on sene önce her şeyini kaybettiğini duyumsayan otuz dört yaşındaki bir bedbahttan

ayıran nedir? ayran?

Meseller

2011-12-24T02:06:00.000+02:00

1945’te Hiroşima ve Nagazaki bombalandıktan sonra olaylar başlıyor. İlk açıklama Amerikan radyo-televizyonlarında yapılıyor ve işlerin hiç de beklenildiği gibi yürümediği, radyoaktif serpintilerin rüzgarlarla birlikte tüm dünyaya dağılabileceği, ozon tabakasının hâl-i hazırda zaten büyük bir zarar gördüğü, işlerin aynı hızla kötüleşmeye devam ettiği düşünülürse de tamamen yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalınabileceği, sinekler başta olmak üzere şimdiden birkaç hayvan türünün mutasyon geçirdiği minvalinde bir muhteviyat barındırıyor. 1945 ile 1955 seneleri arasında önce mutasyona uğramış sinekler saldırmaya başlıyor. Sonra radyoaktif kalıntılar tüm dünyaya yayılıyor. İnsanlar artık yaşamayı-dünyayı kirletmeyi tamamen sonlandırsalar dahi; doğa kendini yok etmeye çoktan karar vermiş. Ozon tabakası yavaş yavaş inceliyor. 1948’de haplar icat ediliyor. Artık insanların nükleer pisliklere, sıcağa, sineklere, salgın hastalıklara ve dahi hiçbir şekilde tedavi edilemez denilen açlığa karşı kendilerini sakınmalarına gerek kalmıyor. Yavaş yavaş hap, paranın yerini alıyor. Devletler yıkılıyor. Devletlerin sahipleri şirketlerin ardına saklanıyorlar. Ordular yok oluyor. Bilim adamlarının çoğu intihar ediyor, geri kalanları şirketlerin güdümünde köle gibi çalışıyor. Radyo-televizyon da tamamen şirketlerin istekleri doğrultusunda ayakta tutuluyor. Herkes jeneratör almaya çalışıyor. Şirketlerin varlığı da yavaş yavaş siliniyor. Dünya yokoluşun eşiğini çoktan geçmiş vaziyette. Umutsuzluk, intiharlar, güvensizlik, ölüm normu...

Sonra "Ben paranın lâfını edecek insan değilim bi' kere." dedim. Kaldı öyle. Ayyy insanlar çok salak yaa.

hem

2011-12-17T01:00:00.000+02:00

loş ışıklara dost olmak kitaplara elveda demektir efenim. lütfen rahatsız edici ışıklar altında gözlerimiz yaşarsın, başımız ağrısın. yoksa gayrısı hep boş.

hayat güzel

2011-12-07T12:43:00.000+02:00

bakkal emminin, dükkâna bir müşteri geldiğinde nasıl hemen güleryüzlü ve canayakın olduğunu görünce düşünmeye başladım. hep aynı güleryüz, aynı babacan tavır, hatta aynı mimikler, ananıskim aynı sözler, hep aynı hareketler, adımlar. "vayamınakoyim bakkal emmi siayeyefbiaymit ajanı olmasın da kimliğini gizlemek için kendine bakkal emmi rolünü seçtikten sonra o rolü mükemmelleştirip otomat gibi yaşamaya başlamasın? dedim. birgün "her yeri yak!" emri geldiğinde bakkal emmi rambo kuşağını kafasına geçirmesin? dedim. bakkal emminin fazla tehlikeli olduğu kanaatına varıp bakkalımı değiştirdim. hayat harika güzel, hep bunları düşünüyorum. beş sene sonra kendimi, takip ettiğim yabancı dizilerin yeni sezon başlangıç tarihleri arasında sıkışmış bir hâlde görüyorum.

şimdi şöyle bir şey var

2011-11-18T06:22:00.000+02:00

tabii bunun öncesi de var.

he

2011-11-16T01:21:00.000+02:00

koca gövdeli sürüyle ağaç güneş ışığını kesiyor, karanlık. açıkta kalan yıllanmış ağaç kökleri arasında büyüklü küçüklü hayvanlar dolanıyorlar, ağaç kökleri kara. hüzünden ölecek ayı ile tümöründen habersiz baykuşun karşılaştığı yer, göz bebekleri kara. ayının somurtuşu ile baykuşun uçuşu eş zamanlı, saniyeler renksiz. ağaçların görünmeyen tepelerinde ağıt yakan maymunlar, sesleri kara, havadaki rutûbet renksiz. pürlibido tavşanlarla dalga geçen tilki geriniyor, yüzü ak, gözü pak. çatırtılar eşliğinde rutûbetin ortasına bir güneş ışığı, bir de köpek düşüyor, havadan. âhların anlamı ne renk?

bitirilmemiş ilk hikâye

2011-11-15T06:58:00.001+02:00

Tarık, bu işi yapamayacağını çok geç anladı. Üç sene boyunca ofise gitti-geldi. Tonla azar işitti. Kâh Facebook’ta, kâh Twitter’da şehir insanının yalnızlığından dem vurdu. Arkadaşları aradığında “Yarına yetiştirmem gereken çok önemli işlerim var.” dedi. “Ne işi?” diye sorduklarında “İş işte!” diye hepsini başından savdı. Telefonu her kapayışı, kapıyı her vuruşu; büyük şehrin kaybolmuş insanına özgüydü. Tarık, bu üç sene içerisinde ofis içi aşk trafiğine de takıldı. Önce Meltem’den hoşlandı. Ne zaman Meltem’le baş başa kalsa Zeki Demirkubuz’dan bahsetti; ama Meltem onu hiç anlamadı. Meltem’in gerizekâlı olduğuna kanaat getirdikten sonra ise Ceren’le flört etmeye başladı. Ceren, ofisin en deli-dolu dişisiydi. Geceleri bütün barları dolaşır, her barın tuvaletinde en az bir kere kusar, garsonlara-barmenlere yavşar; sonra da arkadaşları onu evine götürene kadar bir köşede sızardı. Ceren’in bu hayat dolu karakteri, Tarık’ı baştan çıkarıyordu. Hem anlattığına göre, Ceren çocukken de ailesine hiç boyun eğmemiş; çok âsi bir gençlik geçirmiş. Okulda öğretmenlerine her kızdığında gidip tuvaletteki aynaları kırıyormuş. Ceren ne zaman bu hikâyeleri anlatmaya başlasa, Tarık sanki dünya-dışı bir varlığı dinlermiş gibi büyüleniyordu. Ceren, onun hiç bilmediği; hiç görmediği; hayal bile edemediği her şeyin simgesiydi. Sonunda Ceren’i gece dışarı çıkmaya ikna ettiğinde dünyalar onun olmuştu. Ama işte o gece, tam da Ceren kaldırım kenarındaki mazgallara doğru kusarken; Tarık, Ceren’in ağzından çıkan domates kabuğuna bakarak dünya-dışı varlıklarla ilişkiye giremeyeceğini anladı. O günden sonra içini derin bir hüzün kapladı. Kendini Kafka ile kıyaslamaya başladı. Artık ofiste geçirdiği her dakikayı eziyet olarak görüyordu. O dakikalarda evinde olmak ve durmadan yazmak istiyordu. Bu işin onu körelttiğini, tam da Kafka’nın memuriyeti gibi hayatını cehenneme çevirdiğini düşünüyordu. Ama Kafka ile kıyaslanmak o kadar hoşuna gidiyordu ki; bu yüzden işi bırakmayı aklının ucuna bile getirmiyordu. Sonunda Tarık bir gece bilgisayarının başında Radiohead dinleyip bira içerken bir blog açtı. Blogun ismini “Hüzün Labirentinde Kaybolmuş Kısa Boylu Uzun Dev” koydu. Bir ay sonra on takipçiye ulaştı ve gece-gündüz blogunu düşünmeye başladı. İkinci ayın sonunda tam yirmi beş takipçisi vardı...

lan aytaç! baksana çocuk mektubu yazdım

2011-11-13T02:25:00.000+02:00

insanın en sevdiği insanlar ölebilirler, kabul etmemek olmaz. ama askere de gidiyorlar, ben onu kabul edemiyorum. sanırım o askere giden insanlar da kabul edemiyorlar ve bence çok sıkılıyorlar ve bence çok üzgünler ve bence hemen dönmek istiyorlar. ben öyle yapardım. o insanları ben seviyorsam onlar da öyle yaparlar. ama asker onları bırakmaz. böylece vatanımız sakarya olur ve her bayrağın etrafında kuşlara sıkıyönetim uygulanır. karadeniz'de dağlar denize paralel uzanır. ulu vatanımızın sınırları içerisinde, özerk olan bi' vatan daha vardır. biz ona yavru vatan deriz. iç işlerine karışmayız, geçen gün sınıfta kurbağa kestik, o zaman anladım neden iç işlerine karışılmayacağını. çünkü kurbağalar eğitim zayiatı, devletler de öğretmen. kendine çok iyi bak.

sosis dedi

2011-11-08T23:51:00.001+02:00

artık istanbul'a sadece işim düştüğünde gidiyorum. (ayda iki-üç kez, kayıtlara geçmesi açısından) her gittiğimde de sosisli yemeden dönmüyorum, ki sağolsunlar her yerde satıyorlar, mis. araca yanaşırken işte, istanbul'da olduğumu ve hâlâ sosisli yemediğimi farkettim, büfeye koştum. sekiz yaşında bir çocuk var ki, dedim "abicim bi' sosisli, ketçap olmasın." sağolsun ketçap koydu, dedim "ketçap olmasın demiştim." (içimden "aman, ne olacak, çocuğu kırmayayım, alayım." diyordum, kayıtlara geçmeli bacısından) buralar normal hep. çocuk büfeci, ketçaplı sosis falan.

sonra çocuk büfeci dâhi olduğunu, sekiz yaşında esnaflığı kaptığını, geleceğinin parlak olduğunu falan lap diye anlatmak istemedi herhalde ki, dedi "ketçap mı koydum?", ben de dedim "ne?", dedi "koymadım ketçap.", dedim "koydun affedersin, bayağı ketçaplı o.", dedi "allah allah ben niye hatırlamıyorum?", dedim "boğazını keserim, pişman da olmam." (ama içimden, kayıtlara geçmeli gacısından)
yanisi dedim "şimdi o ekmeği elinden bırak. bıraktın mı? güzel. şimdi git ordan başka ekmek al, onu değil, şu gevrek olanını. heh, gel bak şimdi içine yeni bir sosis koy. aferin sana. al kaşığı, suyundan da koy. oy canım benim. turşu olsun bir de." eli ketçaba kaydı. "bırak ketçabı şimdi, biraz uzağına koy ketçabı, unut oğlum ketçabı, o sana göre değil." "ne diyorsun abi?" dedi. dedim "versene sosisi, ne bekletiyon? kaç lira şimdi bu? bi' buçuk liram yok, al şu bi' lirayı, üstü de borcun olsun, sonra ödersin."
"abi?" dedi.
dedim "sok o parayı cebine, itiraz istemem, genç adamsın, haydi eyvallah."

al dedi çocuklarını dedi çocuklarını istiyorsan dedi kendini dedi al kendini dedi git dedi nerde kalırsan kal dedi bana. (kayıtlara bi' geçti anasından!)

vilâv

2011-11-07T02:38:00.000+02:00

artık göreceli olmayan tek bir kavram bırakılmadığından en göreceli kavramın ödül gecelerinde kırmızı halı üzerinde en çok insan dikkat çekiyor hem insanın da çok kötü fazla kötü ölesiye kötü özellikleri olabileceğinden ve bu özelliklerini sadece güvendiği sevdiği uğruna nelerini feda edebileceği insanlara gösterdiğinden insan sevdiklerinin hayatlarını mahvetmez de kiminkini mahveder kimse bilmiyor cevabı kimse olduğundan efendim artık bizim zamanımızda çok doğru düzgün içten ve mert olmak kötülükler safında yer alırken doğru düzgün içten ve mert gözükmek iyiliklerin liderliğine oynuyor politika seviyoruz hepimiz beşikten mezara politika seviyoruz takdis ettikleriniz de politika seviyorlar efendim beni yanlış anlamayın ben biz derken sizden bahsediyorum aslında ama kendimi dışlanmış hissetmek de istemiyorum lütfen beni anlayın ben ince ruhlu alıngan içine kapanık ve kırılgan bir insanım yaşamayı hakkediyorum ama yaşamak beni hakketmiyor maksadımı aştıysam...

özen timi

2011-10-09T21:07:00.000+03:00

...siz bilmezsiniz ama ben çok kırıldım efendim. çünkü ayda bir kere balkondan düşmek gibi bir adetim var. inanmazsanız yani şu an kursağım kırık. kendisini arayıp intiharın eşiğinde olduğumu, eğer hemen beni eşikten indirmezse çıplak ayakla üşütebileceğimi, affedersiniz ishâl olabileceğimi anlattım. gayet kibarca anlattım, "lütfen" dedim yaklaşık olarak sekiz kez. ancak elimdeki telefon oyuncak bir telefonmuş, gerçeğine çok benziyormuş, ondan dolayı bu umutsuz çağrımı kendisine hiç iletemedim. oyuncak telefonlardan sonra gerçek telefonlara hiç ilgim kalmadı çünkü. gerçek olanları daha radyasyonlu, yani radyasyon da bir yerden sonra sıkıyor. bugün hangi papaz her gün pilâv yemektedir, sorarım? camdan aşağı baktığımda pilâv, yukarı tükürdüğümde antalya'nın kaş ilçesini görüyorum efendim. şu sıra ara ara oyuncak bebekler ve vitrin mankenleri ile geziyorum. çünkü ben insanlara karşı önyargılı olmayı sevmem, bence hem önyargılı insanlar da çok eklembacaklı oluyorlar. bacaklarımdaki eklem sayısı fazla bile gelirken, bir de üstüne eklembacaklı olmayı inanın hiç istemem. soğukkanlı hayvanların kanatları vardır. ricâ ederim.

sübliman

2011-09-30T23:18:00.000+03:00

...sevgili arkadaşlarım, çağımızın ilim çağı olmasından mütevellit artık biliyoruz ki; hayat ve hayata dair her şey boktandır. pislik, yani insan olmanın pisliği, yani insan tarihinin pisliği en ücra düşüncelerimize dek sızmış, bilinçaltlarımız kokuşmuş, duygularımız tükenmiştir. artık başarı kürsülerinde, sevgili kucaklarında, zanaat masalarında dahi hiçbir şey hissedemez olmuşuzdur. hayat gâilesi ve hem dünyanın çarkları hepimizi içine almış, en küçük isteğimize dek her damarımızı ezmiştir. davalarımız sönük, aşklarımız soğuk, işlerimiz de sümük hâle gelmiştir. sevgili arkadaşlarım, bugün iğrenç canlılar olarak burada toplanmış olan bizlere göre "hayat boktan." demek dahi boktan bir hadisedir. yani ki sığınabileceğimiz son çatı da yıkılmış, avuntularımız ve hüzünlerimiz plâstik ile kaplanmıştır. teselli ikramiyemiz ise bir teselli ikramiyemiz olduğunu sanmaktır. işte böylesine ileri bir uygarlığı yaratmış olan bizler, bir kutlamayı hakediyoruz. şimdi mikrofonu süblimleşen yalnızlığımıza bırakmadan önce hepinize iyi eğlenceler diliyorum...

başka

2011-09-30T21:59:00.000+03:00

...efendim, bazen sadece uyumak istiyorduk. çünkü başka türlüsüne dayanamıyorduk. dışarı çıktığımızda onları görüyorduk, bize selâm veriyorlardı, biz selâm vermeye bile korkuyorduk. televizyonu açsak bambaşka bir dünya vardı. çalışsak onlara hizmet ediyor, çalışmasak ölüyorduk. ölmek için ise fazlasıyla korkaktık. evimizde hiçbir şey yapmadan otursak boğuluyor, pencereden baksak ağlıyorduk. uyanık geçen her ânımız işkenceydi. o sıralar bir çoğumuz uyku haplarına bağımlı oldu. kalanlarımız intihar etti. bugün karşınızda canlı bir vücuda sahipsem, bu tamamen rastlantıların eseridir. tabii, siz rastlantılara inanmazsınız, orası başka...

ergen

2011-09-30T01:40:00.000+03:00

elbette buralar hep götlüktü eskiden. mazinin gazisi olmaya da bir hayli göt gerek. her bi' açıklamayı bir kenara tükürelim de, yahu bunlar bunlar bir de onlar nasıl oldular da böyle oldular? hayat hâlâ hiç garip değil. hayâ garip ama.

deprem

2011-09-28T22:35:00.000+03:00

meçhul fâiller cemiyeti'nden tanıdığım ahmet bey'in çocuk pornocuları derneği'nde ne işi var? rabbim, çıldıracağım. sanki ahmet bey kafamın içine, oradan da göz bebeklerime inmiş gibi her mecrâda onu görüyorum. ben bu iç huzurunu yakalayabilmek için senelerce uğraştım ve şimdi tüm emeklerim ellerimde eriyor. bir şey yapamıyorum. ahmet bey her yerde. banyoda bile onu görüyorum. yemek yerken, yolda yürürken, bebek beyni biçerken, her yerde ahmet bey. bu akşamki bebek katilleri toplantısına o kadar gitmek istiyorum ki, ama ahmet bey de orada olacak. nasıl kurtulabilirim ki? üstüne mi gitmeliyim, yoksa dahil olduğum her cemiyetten elimi-ayağımı mı çekmeliyim? hiç aralarına girmemiş gibi, hiç var olmamış gibi... oysa bu günlere gelebilmek için ne kadar uğraşmıştım... her şey boşuna.

sırık

2011-09-28T01:17:00.001+03:00

- takılan plak sesini bilir misin?

arkadaşlar! hepimizin izlediği ve kesin suretle bildiği üzere, tutkunun kreması akışkandır. ov, inanılmaz bir olay yani. bence hemen lise bilgilerimizi tazeleyelim: akışkan maddeleri bir kaba tıkarsak, o kabın şeklini alırlar. lisans eğitimini tamamlamış olanlar da bok iyi bileceklerdir, kap kırılırsa akışkan madde akışmalara devam eder. kaldığı yerden mi? bunu da master seviye hekimler iyi bilir. neyse, gerilerden ilerilerden bir yerlerden yarım vole eşliğinde geliyor: "doktora yapılmaz bana, iyi bilirsin bebek, oh bebek."

- şey gibi, kapağı yırtılmış kitap gibi böyle...

serçe

2011-09-27T19:36:00.000+03:00

anlatılamama hâli, insan ilişkilerinden yahut ketumluktan değil; dünya üzerindeki hiçbir dilin o derdi anlatacak kelimeleri barındırmamasından kelli gerçektir. anlatılamadığından ve bilinemediğinden salt hissedilir; hissedecek insanın milyarda bilmem kaç elin parmakları olduğu da bilimsel bir gerçektir. derdin suskunlaştırması popüler bir gerçek, öldürmesi arabesk bir gerçek, konuşturması bipolar, koşuşturması ise trajik bir gerçektir. dert derinin altından iğnelerini batırıyorsa, delik-deşik deri de gerçektir. delilikle melilik arasındaki ince çizgi, üstünden düşersen gerçektir. insan ancak rüyalarda, böcek ise ayrı dünyalarda gerçektir. gerçek hiç sabit olmasa da; dert, anlatılamıyorsa gerçektir.

şaşı

2011-09-14T23:52:00.000+03:00

kargaların kinine kılıç takan kargalar, sokak arası delikanlılarının amcaoğlu bandıralı çakılarında can verirler. hayatın sillesine yandan baksak sustalı, arabeskin gülleri alafranga yavşar hep. şimdi sevgili kardeşlerim, biz, biz ki döner salonu büyüklüğünde odalarda elit partiler veren, o partilere komutanları, başbakanları çağıran, çağırdıklarına dille ağda yapan bir neslin torunlarıyız. filozof sözlerine özenir, sufi kalplerine bezeniriz. çocukken elbet büyük acılar çekeriz. erken kaybetmenin verdiği büyük burunlarımızı, bir ona sürteriz, bir buna sokarız. şiiri gran-tuvalet yazarız da, anca yalınayak şiirleri beğeniriz. çünkü hepimiz biliriz ki; -iz, ancak birinci çoğul şahsa iz bırakır. iz bırakanlardan, sabah umutlarından bahsedenleri bu yüzden, ebemizi inşaata çağıranları başka sebeplerden severiz. yanisi, istifamı basıyorum.

yatak anıları

2011-09-13T00:17:00.000+03:00

Günaydın sevgili yatağım. Seninle geçirdiğim bir ömürden o kadar mutluyum ki, bir daha dünyaya gelsem yine seni seçerim. Ama şimdi senden ayrılmam lâzım, insanlar sabahları uyanmalı, işlerini halletmeli. Sakın üzülme gece yine seninim. Görüşürüz. Şimdi kahvaltı hazırlamalıyım. Ekmek yok. Dışarı çıkamam. Sipariş edeyim, yaşasın internet. Kahvaltıdan sonra kültür-fizik niyetine biraz porno izlerim. Sonra film izlerim. Sonra kitap okurum. Sonra yıkanırım. Sonra dışarı çıkı… sonra film izlerim. Sonra RPG oynarım. Sonra uyurum. Merhaba sevgili yatağım.

“Evi çöp doluymuş. Geçen bizim Sabiha kapı aralığından görmüş. Çöplük gibi kokuyormuş. Ben artık dayanamıyorum, muhtara şikâyet ettik, bir sonuç çıkmadı. Belediyeye gideceğim. Yetti, canıma tak etti.”

“Çocukları dışarı salamıyoruz. Ne yapacağı belli değil ki, in midir cin midir, tövbe tövbe. Hiç gündüzleri dışarı çıkmıyor. Geçen gece pencereden gördüm, bir yere gidiyordu, kim bilir nereye? Sapık sapık, kesin sapık.”

Günaydın sevgili yatağım. Ben de seni seviyorum. Görüşürüz. Bu ay para gecikti. Bir an önce yatırsalar bari, biz de burada yaşamaya çalışıyoruz sonuçta. Neyse, dünden biraz yemek kalmıştı, onla idare edeyim. Faturalar da gelmiş. Babamı arasam mı? Gerek yok, parası olunca gönderir zaten. Bugün banyoyu temizleyeyim. Çöpleri dışarı çıkara… bulaşıkları yıkayayım. İnsanlar temiz olmalı. Sonra RPG oynarım. Biraz da porno. Sonra hooop, merhaba sevgili yatağım.

“Yani birader, hepimizin karısı-kızı var sonuçta. İnsan işkilleniyor. Herif at hırsızı gibi. Saç-sakal birbirine girmiş. Nedir, necidir, kimse bilmiyor. Dua ediyorum, keşke benim karşıma çıksa, çıksa da sıçsam ağzına. Böyle insan mı olur? Neyse, Hüseyin at şu taşı artık lan!”

“Vallahi ben bilmem. Ne bu bakkala uğrar, ne de alışveriş yapar. Habire şu motorlu kuryelerden geliyor evin önüne. Ben de bu mahallenin bir insanıyım sonuçta, arada evini gözetliyorum. Geçen gün perdeyi açtı, şeytan gibi bakıyor Allah sizi inandırsın. Kesin bir iş var bu herifte.”

Günaydın sevgili yatağım. Asma suratını. Görüşürüz. Acaba babam neden para yatırmadı. Beş gündür sadece su içiyorum. Dışarı çıksam da şe… Yeni filmler inmiştir. Altyazı da buldum muydu, değme keyfime. Ama önce porno izleyeyim, insanlar spor yapmalı. HASSSSK! Neyse, perdenin köşesinden ışık sızıyormuş, çok korktum. Ya biriyle karşılaşsaydım? Gece dışarı mı çıksam?

“Yok ya, yüzünde meymenet yok. Bu tipler böyle işte, sanıyor ki bu mahallede piçlik yapacak, sonra da elini kolunu sallaya sallaya gidecek. Olmaz öyle iş. Ben her gün bu duvarın önünde takılırım, arada arkadaşlar gelir. Hâsıl-ı kelâm ben buradayken o orospu evlâdına nefes aldırmam. Erkekse bana bulaşsın.”

Günaydın sevgili yatağım. Demek açlıktan böyle ölünüyormuş, ama Hamsun ölmemiş. Bu kadar kötü bir duruma düşeceğimi hiç tahmin etmemiştim. Babamın telefonu da cevap vermiyor. Keşke ölmeseydim, gerçekten hiç ölmek istemezdim, ama n’apalım? Dışarı da çıkamam, dışarı hiç çıkamam. Kesin başıma bir iş gelir. İnsanlar çok acımasız, insanlar acımasız olmamalılar. Gözlerim kararıyor. Acaba biri gelip beni kurtaracak mı? Hayır, yok öyle biri. Elveda sevgili yatağım, seni yalnız bırakmak istemezdim. Çok özür dilerim.

“Ay, gece birden pat-küt; yüreğim ağzıma geldi. Ne yapıyorsa evinde pis herif? Ama yetti artık komşu. Polis çağırdım, “Bütün mahalleli rahatsız, geceleri uyuyamıyoruz.” dedim. Eli kulağında, şimdi gelirler.

(Norgunk Fanzin 6. Sayı)

reklam değil danışıklı

2011-09-09T22:39:00.001+03:00

Gençler var, yazı yazıyorlar. Güzel de yazıyorlar. Aferin onlara.

http://norgunkhepinize.tumblr.com/

haşere

2011-08-31T17:36:00.000+03:00

göreceli dünyanın tepesinden bakan bir karınca, devasa bir mutfağın çeşitli köşelerine yapışan hamam böcekleri görür. tezgâha yapışan der ki "dünya mermerdir."
çöpte gezinene her yer küf-yağ-toz.
buzdolabının içindekine dondurucu anlamlar zulmediyor.

şimdi baktığında karıncacığım, zorlasan herkesin sevilecek bir yanı var. ama ne gerek var? böcekler ne derse desin, dünya mutfaktır sonuçta.

iş-güç

2011-08-19T18:20:00.000+03:00

serban yaklaşık olarak dört aydır iş arıyordu. gerek "biz sizi ararız"lar ile, gerek "eleman açığı kapandı"lar ile dört ayını geçirmişti. derken amcasının oğlunun kankasının uzak akrabası sayesinde masabaşı bir iş buldu. sigortası yapıldı, maaşı kesinleşti. böylece yeni işiyle sarmaş dolaş oldu. sabah sekiz, akşam beş çalışıyor; 155'i arayanlara "sizi müşteri temsilcimize bağlıyoruz.", 112'yi arayanlara da "yanlış numara." diyordu. işin bedensel bir zorluğu yoktu, ama işte kafa yorgunluğu. neyse, belini biraz doğrulttuğunda hemen evlendi. üç çocuk yaptı. ölene kadar aynı kadınla evli kaldı. ölene kadar aynı işte çalıştı.

tırnaklarını keserken cinnet geçiren kırkayak

2011-08-06T02:36:00.000+03:00

moda jargonla gayet kültürlüydü. camus'yü de bilirdi, sartre'ı da. varoluşçuluğun tüm kutsal kitaplarını usûlen hatmetmiş, post-modernizm çağını idrak ettiği gün "yaratılmadık kalmadı." demişti. yanisi her yenilgiye bir mazereti vardı. dışarıdan saygıdeğer, içeriden uçarı-kaçarı gözüktüğüne inanıyordu. üstlük olarak, bazen her şeyi yapabileceği gibi bir hisse kapılacak kadar lüks sahibiydi. yalnızı da kalabalığı da yaşamayı pek bi' iyi öğrenmişti. kendinden çaldığı hayatın kılıfı tam dikilmek üzereydi ki, dengesini kaybetti. kırk ayakta iki yüz tırnak. hem tek bir eli bile yoktu ki o taşı tepeye taşısın, sonra yine taşısın, sonra yine, sonra yine daha iyi taşısın. cinnet geçirip alafranga tuvalet kullanmaya başladı. sonrasında beyefendice devam etti. aferin.

Kendi Halinde, hem Zararsız İnsan

2011-08-05T01:00:00.002+03:00

On dördünde bileklerini kesen insanları da birer parçası olarak kabul eden dünyada, yedisinde açlıktan ölen çocuk haberlerinin tam ortasında, belediye emriyle dikilmiş apartmanların köşesindeki küçükçe bir dairede yaşıyormuş. Her gün işine gidip geliyormuş. Herkes onu seviyormuş, o herkesi... Yaptığı her işin "Yakınanlar" makâmında yer almış. Görmüş ki; dünyada varolan tüm mesleklerin birçok övücüsü, birçok "yan gelip yatan"ı ve hepsinden çok da "Bu iş böyle olmaz."cıları varmış. Dördüncü bir varoluş aramadan bu üçünden birine yamanmış. Kendi kendine yetiyormuş. Kafasını kafasına göre yaşıyormuş. Ama tabii ki "Bu iş böyle olmaz!"mış. Evlenmiş, çocuk falan yapmış. Hormonlu tarlaların dünyayı zehirlediği, dünyanın insanı zehirlediği, insanın da insanı zehirlediği, o insanın da başka başka canlılara zehir ticareti yapmaya başladığı bir dönemde ilk çocuğunu eline almış. Sevmiş, elinden düşürmüş. Çocuk düşmüş yaşasın tüm bayramlar!
Kişi başı su kotasının sıfıra yaklaştığı bir dönemde, dünya üstünde hiç kar görmemiş insanların sayısı bayağı bir çoğaldığında ve hem "Eski günler!" nostaljisine tek bir insanın yüzü olmadığı bir ara; başında eşi-akrabası ve dostları varken huzur içinde ölmüş. Tabii o zamanlarda trenler hep çağdışı.

dört başı kâmuran

2011-07-30T03:28:00.000+03:00

demliklerin yaşadığı züccaciye adasında her demliğin içine girmek istediği bir çay parkı varmış. bu çay parkının etrafı dikenli teller, sniper menşei kuleler ve üstüne kuduz köpeklerle çevriliymiş. parkın etrafı ölü demlik parçalarıyla dolar dolar taşarmış. her demlik doğduğunda kulağına bu parkın ismi fısıldanır ve demlik ölünceye dek o parkın hayâliyle yaşarmış. müthiş çay parkı ise güvenli duvarlarının ardında başıboş dururmuş.

bazı demlikler asıllarını inkâr etmeye başlamışlar. kafalarındaki park hayâlini atıp, yerine gündelik işler koymuşlar. parkın yakınına bile yanaşmadan başıboş gezer olmuşlar. artık bu başıboşluklarından mı dersiniz, yoksa bezgin isyanlarından mı bilemem; gökten devasa pompalar fırlatılmaya başlanmış. devasa pompalar, bu isyankâr demlikleri alıp parkın göbeğine fırlatıyorlarmış.

son.

e-kitap meselesi (seksli)

2011-07-27T17:21:00.000+03:00

şimdi bir an hayâl et. yatağın yanındasın, ayakta bekliyorsun. ter içindesin. çırılçıplaksın. yatakta az önce bedenini bedeninden ayırdığın bir kadın var. saçı-başı dağılmış, makyajı akmış, diş izleriyle süslenmiş, kıçı kıpkırmızı olmuş. memelerinde salyaların var, vücudundaki deliklerden dışarı hücum eden sıvılar birbirlerine karışmış. yorgun, mutlu ve sevgi dolu gözlerle sana bakıyor. onu bu hâle sen getirdin. sigara paketine uzanıyorsun. yataktaki kadının yüzüne bakıp sigara isteyip istemediğini soruyorsun. gülümseyip sigaranı yakıyorsun.

şimdi başka bir an hayâl et. koltuğunda oturmuş camdan dışarıyı izliyorsun. kucağında az önce bitirdiğin bir kitap. içine gire-çıka, atmosferine bulana çakıla bitirmişin. sayfa köşeleri kirlenmiş. elindeki pislikler, yağlar, kremler; kitabın sayfalarına bulaşmış. belki kapağını kırmışın. belki ayracı düşürdüğün için sayfalardan birini kıvırmışın. eline ilk aldığın andan daha da yaşlanmış olarak sana bakıyor. tüm alâmet-i farikaları birlikte harika zaman geçirdiğinize işaret ediyor. o kitabı sen bitirdin.

başka bir an: internetten bilmem kaç kilobaytlık bir e-kitap indirdin. yazıcıdan a4 kâğıtlara bastırdın. o kâğıtları birbirine zımbaladın. okudun, bir köşeye attın. seni bilemem de, ben vannaytsitend sevmem. pornodan da soğuyorum affedersin.

anieyt!

2011-07-25T17:32:00.000+03:00

dünyaya sabrım tüketim çılgınlığına kurban gidiyor. dünya derken, ergen gibi, kompil dünyadan bahsediyorlar. benim ona sabrım tükeniyor, depodaki stoklarla sınırlı kalıyorum. depoya klima taktırmak için bin bir eksi bin tane işe bakıyorum. göbeğimde yumurta pişiriyorum, acılı. sabrım sabri bey misâli ALLAAAH deyip de ayaklanıyor, estağfurullah deyip oturuyor. ulan! ulan derken, sinirli olduğumu göstermek bâbından. şöyle ki: ULAN! evet, sinirlerim de hopluyorlar. bir hopluyorlar, bir de şeykitap şekerim. gözlerimin önündeki karıncalar ve parıltılar ve gölgeler ve aynalar ve onlar ve hem bunlar, aklımı çok karıştırıyorlar. HUZUR istemiyorum, istediğimden kelli böyleyim.

selâm

2011-07-11T14:49:00.000+03:00

iç dünya, ne vakit dış dünyadan daha geniş ve daha evlâ hâle gelirse; kaçırılan gemiler ne vakit tıpış tıpış geri dönerse; pankreas ile beyincik ne vakit yer değiştirirse, hem ne zaman tedavülden kalkarsa köpeklerin kulaklarındaki küpeler, o vakit işte yani bir gün o gemi mutlaka gelecek sevgili burak aksak.

sonuçta biz böyle topyekün biz olarak kucağımızdaki yara izlerini kapatmayı da öğrendik. amin.

piştitempo

2011-07-09T02:55:00.000+03:00

led ekranlar kafa bulandırır. zira zevksiz bir zenginden daha gereksiz bir yaşam formu hâlen bulunamadı, tabii ki açtığın göte kaş-göz çizsen, desen ki "bakın ortası da kıllı, performans sanatçısıyım.", derler ki "gecelik on bin yeter mi?"

bu kadar lânet etmesem, sofu gibi olurdum. zira ac/dc kadar basit ilişkileri kompleks yapılar olarak algılamaktan daha gereksiz bir eylem hâlen bulunamadı. sene olmuş bi milyon, desen ki "insanlar çok garip.", hâlâ inanan çıkıyor.

istiyor musun? istiyor musun? istiyor musun denizin termos gibi ılık sularından gelen kimyasal atığı? uysa da uymasa da çav belli.

estetik

2011-07-06T17:43:00.000+03:00

arkaplâna zıttını koymak hep güzel. iki sevgili sevişirken, bir kaç kilometre ötede bir bebeğin bilenmiş bıçaklarla biçildiğini bildirmek. küçükten bir çocuğun hayatı bozulmamacasına tamir edilmişken, yan evde cinnet geçiren bir babadan bahsetmek. tam teçhizatlı profesyonel askerler ile sapanlı çocuklar savaşırlarken, insanın içindeki iyi özelliklerden bahsetmek. hayat amacını hamile kadınların karınlarını deşmekte sabit kılmış bir sosyopatın gözünden dünyaya bakarken; safiyâne bağışları, karşılıksız iyilikleri görmek. hele ki fonda silver mt zion çalıyorsa, bunlar hep güzel.

mektup ortası

2011-06-10T21:11:00.000+03:00

sonra şeyler de var. ben seni, sen beni sevdiğin için değil, ben seni, sen katıksız sen olduğun için sevdiğimden mütevellit kalbimin en ücrâsını sahibinden satılık almışın. boğazlı kazak manzaralı, emlâkçı parası yok, oh kelle. o kadar insanın, o kadar pisliğin ve hem o kadar geçtinin üstünden kararmış, kararmış da sigara kutusunun üstüne fotoğrafı basılmış kalplerimizi didik didik edip en temiz noktasını buluyoruz ya, buluyoruz da o noktayla seviyoruz ya birbirimizi, o işte meselâ çok sportmence bir davranış. önümüzdeki on senenin fair-play ödüllerini kafadan toplarız. yani küçümseme, CVlerimizde on tane fair-play ödülü yazması ne demek biliyor musun, ohooooooo süper bi' şey yani. sonra ben seni severken, sevip de kendimi o duyguya teslim ederken; hayatıma en mükellefinden bir amaç bulmuş gibi hissediyorum ya -böyle hissediyorum, biliyor musun?- çok güzel lan o his. her türlü estetik kalıbına göre çok güzel. onu demeye geldim aslında.

amen

2011-06-02T19:14:00.000+03:00

elbet kuntince psikoanalitik açıklamaları vardır, amma umrumda değil. insan denen varlık, kötülük yaptığını hissederek eylemlerine devam ettiği vakit, bir noktadan sonra geri dönüşü olmuyor. o noktadan sonra işte, içindeki karanlık çıkıp suratına yapışıyor. öteki ile tüm ilişkilerinde hasis ve ikiyüzlü taraf rolünü baştan kabul ediyor. böylelikle içindeki "kötülük yapıyorum." hissinden de kurtuluyor. tarafsızca bakıldığında adil bir anlaşma, di mi karşim? yüce allah-u kelalâka sizleri o noktaya ulaşmaktan korusun.

hayır!

2011-05-24T01:47:00.000+03:00

hâliyle-tavrıyla-selâmıyla-gülüşüyle hep "pardon, benim parmağım kanamasın. lütfen saçımın teline zarar gelmesin. hayatını alabilir miyim? lütfen ama bak, bileğim incinmesin. alayım, alayım; hayatını alayım. n'olcak ki allasen?" diyenlerden kelli hep.

makarna

2011-05-14T22:31:00.002+03:00

kafamda hiçbir yere koşturmayan düşünceler vardı, elimdeki kitabın bir yerlerine dalmıştım. gözlerimi başka bir noktaya çevirdiğimde aç olduğumu farkettim. kitabı bıraktım, mutfağa gittim. canım deli gibi tavuklu pilâv istiyordu, yani deli gibi dediysem yemesem ölecekmişim gibi. evde ne tavuk, ne de pirinç vardı. ve tüm isteğime rağmen dışarı çıkmaktan, markete kadar yürümekten, ona-buna selâm vermekten, alışveriş yapmaktan, eve dönmekten falan kusacak gibi iğreniyordum. istemeye istemeye bir tencereye su doldurup içine makarna attım, yağ falan döktüm. odama geçip kitabı açtım. beş dakika sonra sanki vahiy gelmiş gibi kitabı bırakıp mutfağa koştum. başka bir tencereye evdeki soğanı, domatesi, biberi falan doğradım. birkaç baharat attım. kavurdum, tencerenin kapağını kapadığımda uyanır gibi oldum ve "n'apıyorum lan ben?" dedim. makarnamın geleceğinden endişeli bir vaziyette odama döndüm. gözümün önünde tavuklu pilâv hayâliyle galiba iki sigara içtim ve galiba hiçbir şey düşünmüyordum. neyse, haşlanmış makarnaya sebze bulamacını katıp karıştırdığımda çıkan koku aklımı başımdan aldı. (burada aklımın başımdan alınması eylemi hiçbir mecaz içermemektedir.) bir tabak aldım ve servisimi hazırladım. masaya oturdum. makarnadan aldığım ilk çatalda kalbime bir nükleer bomba düştü, ikinci çatalda karşıma dedem oturdu. elinde yekpare demir şemsiyesi, suratında beyaz ve suskun bıyıkları, sevecen bir gülümseme: "nasıl olmuş oğlum?" dedi, "beğendin mi makarnayı?"

ben küçükken, benim bir dedem vardı. yani tabii ki küçükken vardı; büyük insanların dedeleri olmaz. benim dedem eve akşamları gelirdi. yekpare demir şemsiyesini kapının eşiğine üç kere vurur, sonra paltosunu çıkarırdı. beni kucağına alıp öper, sonra mutfağa götürürdü. kimseyi mutfağa sokmaz, benimle şakalaşa şakalaşa makarna yapardı. dedemin makarnasının tarifini kimse bilmezdi. aynı malzemeleri kullanırlar, "aha bu sefer oldu!" derler, yine de beceremezlerdi. ben ki o makarnayı bir severdim bir severdim; deseler ki kazana kepçe olacaksın; sevinçten terliklerimi yerdim.

bugün, yani on dört mayıs iki bin on bir günü, ben, dedemin makarnasını dedemin bıraktğı yerden devraldığımı belirtmekten onur duyuyorum. bu makarnanın tarifini gözyaşlarımdan başka kimseye vermeyeceğime, gözümün önünde olmalarına rağmen bulamadığım tavuk ve pirinç üzerine yemin ediyorum.

seyran

2011-05-09T22:18:00.000+03:00

seyran'ın hayatı gayetle gıcırında gidiyordu. hayatının en büyük dertleri oylamasında birincilik aşk-meşk meseleleri ile komşu kadın arasında gidip geliyordu. klişe olsun diye her şey sakin bir bahar gecesi başladı. seyran bilgisayarının başında eğleniyordu. profil bilgilerini kötüye kullanmayacağına anası-avradı üstüne yemin eden bir eplikeyşına siyasi gruplarından gizli mesajlarına kadar her şeyini emanet etti. birkaç video izleyip uyudu. böyle böyle her gece yeni yeni eplikeyşınlarla sırdaş oldu. çekinli çekavtlı telefonlar aldı. her şey o kadar yavaş alt-üst oldu ki; hiçbir önlem alamadı. önce o uyurken çok önemli profilinde çok önemli arkadaşlarının gözü önünde çok önemsiz videolar-reklâmlar paylaşılmaya başlandı. sonra ondan-bundan kaçarak eğlenmeye gittiği bir mekânda aniden ÇEK-İN! oldu. sonra onun ağzından, çok önemli profilindeki çok önemli arkadaşlarına sayfa sayfa mesajlar yazıldı. iki ay sonunda seyran, porno site sahibi ile bakım ürünleri pazarlamacısı arası bir şeye dönüştü. çok önemli profilinin önemi, seyran'ın önemini bayağı bir aştı. seyran hiç farkında bile değilken profilinin paylaştığı bir karikatür gazetelere düştü. bu karikatürle ilgili başbakanlar falan açıklama yaptı. sonra seyran bir fikir kişisine dönüştü. arada da "+18 ÇOCUKLAR İZLEMESİN!" videoları paylaştığı söylenir oldu. beş ayın sonunda; seyran internetle hiçbir ilişiğinin kalmadığını, işlerin bu noktaya nasıl geldiğini hiç anlamadığını, bir de hem canım çok vaktini aldığını söyledi. kendisi o günden beri ÇEK-AVT dolaşıyor.

ancak bazı söylentilere göre seyran'ın profili hâlen gizliden gizliye aramızda dolaşıyor. değişik paylaşımlar yapıyor, bakım ürünü pazarlıyor ve ürkütücü bir fısıltıyla "ben seyran, bunlar fikirlerim, bunlar da fotoğraflarım..." diyor. eğer siz de gecenin bir vakti internette dolaşabilecek kadar cesur bir insansanız; kim bilir belki günün birinde seyran'ın profilini görebilirsiniz. sağlıcakla kalın gönül kuşları.

pazar keyfi

2011-05-08T14:45:00.000+03:00

öğleden önce yataktan çıkmıyorum. yataktan çıktığım gibi de giyinip yollanıyorum. pastaneye gidene kadar yanımdan önce "BİZ MİLLİYETÇİ HAREKETİZ!" arabası, sonra da "KILIÇDAR KILIÇDAR KILIÇDAROĞLU!!" arabası geçiyor. pastaneden otlu poğaça alıp sahildeki çay bahçesine iniyorum. çay bahçesinin tam karşısındaki güzel sanatlar fakültesi tesislerinde bir düğün var. düğünün programı "kur'an-ı kerim dinletisi, ilâhi geçidi, semazen gösterisi." şeklinde ilerliyor. belediye başkanı çıkıp "allah-u teala başbakanımızı başımızdan eksik etmesin!" diyor. dört bir yanımdan "AMİİİN!" sesleri yükseliyor. yan masamda oturan fularlı teyzeler suratlarını buruşturuyor. iki duble çay eşliğinde kahvaltımı bitirip kalkıyorum. tekelden beş şişe bomonti alıyorum reklâm amaçlı. evime yollanıyorum. bu sırada yanımdan "SAADET BİZDEDİR!!" arabası geçiyor. eve giriyorum. biramı açıyorum. bir avuç dinamit izlemeye başlıyorum. çok huzurluyum, inanamazsın.

biebe

2011-05-01T00:36:00.000+03:00

öğrenilen her yeni bilgi, katatonik hâli besliyorsa; hem sessizlik, bir pusat gibi koruyorsa bedeni; ancak büyük bir fırtınaya gebedir insan. diye öğretmişlerdi, lâkin yalan olabilir. heyecanla ve gururla verdiğin büyük büyük kararlar bayağı bir yanlış olabilir. götünden akan ter, sudan ucuz kalabilir. duyguların en yoğun hâldeyken birden buhar olabilir. ve tüm yaşadıkların, tüm tecrübelerin, tüm yarattıkların, tüm konuştukların; yani ki bütünüyle SEN gereksiz olabilir.

ölmek

2011-04-05T12:17:00.000+03:00

herkesten işkil kapıyorum, kapıp koluma asıyorum. bakıyorum, daha dikkatli bakıyorum, bu da diyorum arkadan hep. dolmuşum yani bildiğim, muavinim bile var. gece uyanıyorum, bir şeyler geliyor. korkuyorum, tırsıyorum, üç buçuk atıyorum, sonra diyorum sarılsan yani, sarıl bana diyorum. ne var? utanmam mı lâzım? sarılıyorum, diyorum seni seviyorum yani. geldin diyorum, sevdirdin. bir utanıyorum, bir utanıyorum, sorma liseli gibi. uykularım aperiyodik aralarla bölünüyor. bölünen sonuçları topluyorum. çarpamıyorum, dört işlemin dördüncüsü yok bende. rüyalarım ev sıcaklığından soyunmuşlar, eskiden sanki ev gibiydiler. şehrâyin gibi bir beynim vardı inanır mısın, artık diyorum bomboşsun, emlâkçının gösterdiği ev gibi. diyorum duman dolsa bari. bulamayınca çıldırıyorum, kafam kafa değilmiş sanki. yazı diyorum, gitti. gene gitti yani. n'aber bile yazamıyorum; ki nerde kaldı şehrâyin. geliyorlar, brütüs'e alkış tutup gidiyorlar. yok, gitmiyorlar. bildiğim kovuyorum. diyorum, bunu yaptınız ama, yani insan utansa biraz. klinik anlamda birer enbesil misiniz, yoksa gerçekten arınız mı ağardı? soruyorum yani, aynen böyle soruyorum. ah diyorlar, çok şakacısın. gidiyorum ama, bildiğim gidiyorum artık. iki haftadır artaud ile konuşuyorum. vah diyorum adam bildiğim benmiş yani o zamanlar. o yaptıysa ben de yaparım diyorum. olmaz diyorlar. size soran mı var diyorum. yani diyorlar bu bağlamda, konuşanı sikerim diyorum ben de, ne diyeyim. suç mu, günah mı? konuşanı sikerim. bana bu mu yasak? beynimin dur, yeter demesi mi? beynim, uyumak sadece..

yeni peygamber

2011-04-02T20:15:00.000+03:00

Antonin Artaud (1896-1948)

gribal

2011-03-13T22:18:00.000+02:00

loş bir odada kafaya hafiften etki eden bir müziğe oturuyorduk. ikimiz karşılıklı, ortamızda bir takım uyuşturucular, sağımızda deniz, solumuzda duvar vardı; şampanya rengi. konuşmanın bir yerinde tüm gidişatı eline aldı ve delirmekten bahsetti. ölümden bahsetti. ruhun ölümünden korkmayanların ulaştığı ruhani mertebeden, dünyayı görüş biçimlerinden, soyutluklarından bahsetti. bazen sağda-solda orda olmadığı söylenen insanlar görüyorsak ne olmuştu? ya o insanlar, günlük hayatta gördüklerimizden daha iyiyse; bunu hiç mi düşünmüyorlardı? Sahi kimler düşünmüyorlardı? onlar vardı, ilk başta onlar vardı, ama onlar kimdi, durmadan pelesenk gibi çiğnediğimiz onlar kimdi? bilsek yahut gördüğümüzü silsek bir anlamı olabilirdi. ama yoktu işte, onlar vardı ve kanıtlayamıyorduk. yani ki: dülger balıkları bir daha kabuklarından hiç çıkmayacak, isimlerini bile unutturacaklardı. anlatılacak başka hikâye kalmamıştı. ruhsuz bir son, tam da yakıştığı gibi.

sonra yavaş yavaş yok olmaya başladı.. son pikselini tam kaybolmak üzereyken öptüm. gözlerimi açtığımda gitmişti.

prematüre tirat

2011-03-11T03:32:00.000+02:00

...insanlardan neyin bıkmadım. yani evet, usandım; lâkin katiyyen bıkmadım. yaşama bu yüzden yüzümü dönmedim. benim nedenim apayrı. söylemekten utanıyorum, yani dinlerseniz dudak bükecek, omuz silkecek, "Bi' bu eksikti!" diyecek olmanızdan korkuyorum. bir yandan da battı balık yan gider işte, ondan kelli diyeceğim budur ki: üşümüş gözler görmekten bıktım, bir çiftine daha dayanamam... ukalâlık ettiysem özür dilerim.

Doğru Adam Yalanı

2011-03-07T00:35:00.001+02:00

Doğru adamı buldum, çok mutluyuz yakında evleniyoruz dedi geçenlerde bir arkadaşım. Ben de hiç durur muyum, yapıştırdım cevabı. "Nereden anladın doğru adam olduğunu?" diye sordum. "Kavun değil ki bu koklayıp anlayasın doğru olup olmadığını." diyerek de kâh espritüel kâh ketum olduğumu gösterdim. Anladım işte dedi. Beni seviyor, önem veriyor, yanında değerli hissediyorum kendimi. Mutluyum, o yüzden doğru adam dedi. Hem kariyeri iyi, parası da var, iyi bir baba olabilir. E daha ne olsun?

Bu cümleler aşık olduğun bir adamı anlatmaktan çok çok uzak aslında. Çünkü bence bunlar yanlış, çünkü ben en iyisini biliyorum, çünkü çok gördüm, çünkü herkes beni dinler, çünkü harikayım, aman tanrım hemen koşup kendimi kötülemeliyim, ay dayanamıyorum. Kendimi kötüleme karizmasını çok seviyorum. Allah'ım, sana geliyorum! Neyse, doğru adam, seni mutlu ettirecek, hayatın boyunca rahat hissetmeni sağlayacak adam değildir bana göre. Doğru adam var mı gerçekten bilmiyorum ama varsa da böyle bir şey değil. Yok, kesinlikle değil; nerden mi biliyorum? Çünkü benim Twitter'da yaptığım tespitleri kimse yapamıyor. Adeta bir post-modern çağ filozofuyum, adeta Şebinkarahisarlı bir Meryem'im adeta. Adeta böyle bi' şey, şey işte, şey, Allah'ım sana geliyorum! Neyse, bana kendimi iyi hissettirecek bir adamla hayatımı birleştirmek bencillikten başka bir şey olmaz. Eğer bir adamla evlenmeye karar verirsem bir gün, beni mutlu etmenin yanında üzmeyi, acı çektirmeyi bilen biri de olmasını isterim. Benim doğru adam tanımım da bu. Şunlar da şu, onlar da o. Kuşlar da kuş, böcekler de böcek. Meme de meme, göt de göt. Böyle okuyunca kulağa deli saçması gibi geliyor biliyorum. Üzülmeyin, zaten hepsi deli saçması zaten. Kendime deli deyince süper karizma yapıyorum, çaktırma, şşş. Neyse, benim için acı çekmek de, bazen mutsuz olmak da bir ilişkinin olmazsa olmazı. Mutsuz olmadan, acı çekmeden mutluluğun kıymetini bilemezsin çünkü. Evet evet, benceböyle yani. Bence yani. Bencesi böyle. Seni bilemem, ama bence böyle. Evet. Hıhım.
Pek çok kadının kendilerine doğru adam yalanı söylediklerini düşünüyorum aslında. Biz kadınların doğasında ilgilenilme isteği var fazlasıyla. Bu isteğini doyurabilen bir erkek, çoğu kadına göre doğru adam olabiliyor. İşte bana göre olamıyor. Çünkü azla yetinemem ben, "Ya hep! Ya hiç!" derim her zaman. Derim yani. Karakterim bu benim. Evet, karakterli bir insanım. Hele ki yaş da biraz ilerlediyse, yalnız kalma korkusu da sardıysa, kendilerine söyledikleri yalana önce kendileri inanıyorlar. Nerden mi biliyorum? Ben de geçtim o yollardan. Peheeey, yaş kemâle erdi işte, ehem. Neyse, beni önemsiyor, bana değer veriyor, bir dediğimi iki etmiyor, eh o halde doğru adam bu kafasına giriyorlar. Yok öyle bir dünya sevgili hemcinslerim. Size acı bir haber vereyim; o doğru sandığınız adamlar bir süre sonra sıkılıp kaçıyor ve sizler onların aslında doğru adam olmadığını anlıyorsunuz acı bir şekilde. Ki bence zaten doğru adam diye bir şey de yok. Kaçıyorlar işte, sende unuttuğu kazağını geri almasını bekliyorsun, ama almıyor. Kazağa bakıyorsun, duvara bakıyorsun, yıllar geçiyor. Dönmüyor işte dönmüyor. Sonra evine doktorlar giriyorlar, ellerini bağlıyorlar, bir arabaya bindiriyorlar, piknik alanı gibi bi' hastaneye götürüyorlar, sonra koğuşa atıyorlar, sonra ordaki Sabiha abla donunu istiyor, vermiyorsun, Sabiha abla sana saldırıyor, kafanı kalorifere vuruyor, sonra kanlar akıyor, kanlar akıyor, kanlar akıyor, sonra, so-son-sonra ALLAH'IM SANA GELİYORUM! Neyse, yanlışları diğerlerine göre daha az olan adam var. Hıhım, kesinlikle öyle, evet, bence kesin yani. Kanlar akıyor, hıhım, kesin.
Ben de gidip yanlışı daha az olan adamın doğru adam olduğuna kendimi inandırmaya başlayayım o halde. Görüşürüz okuyucu. Kanlar akıyor, hıhım, evet.

A Tribute to This!

üryan

2011-03-06T19:44:00.000+02:00

yavaş yavaş toplandılar. mağara aralıklarından, gayya gurultularından, göğün genişliğinden parça parça toplandılar. sanki onların dışında kimsenin bilemeyeceği bir SÛR varmış da, o SÛR'a üflenmiş gibi bir araya geldiler. önce ayak parmakları ve kimliksiz kaslarla isimsiz kemikler birleşip iki tane ayak oluşturdular. sonra uzaktan bakana yanardağ gibi gözüken bir birleşme başladı. yerden göğe doğru bir vücut inşaa edildi. görene çok tanıdık, bakana çok sıradan, duyana çok sessiz gelen bir vücut. iki bacağının arasından kaf dağı kamaşır. kamaşmakla kalmaz, vücuda verip veriştirir ve lâkin vücut hiç hareket etmez artık. sanki hiç vücûda gelmemiş gibi, sanki yeni komşu olan kanlar-kemikler-kaslar-beyinler yeni yerlerini yadırgamışlar gibi. kaf dağı'nın tepesindeki kuşun adı da Ketin. Ketin'in gördüğü vücut, diğer görünüşlere göre farklı, gibi, sanki. tabandan diz kapağına dek kafasını kaldırması iki yıl sürer, dizden bele kadar olan bölüm karanlık, belden göğüs kafesine hadi yedi sene desek de; zamanın zeminini zırıldatan aslında göz bebekleri. akı yokmuş, karası çokmuş, ışığı da körmüş gibi. bakınca kadîm acılara gülecekmiş, canlının içini okuyup, eşyanın yasasını kıracakmış gibi. bilinçaltını örten tek battaniye yokmuş, yerküre gökküreye, gökküre de uzay diyarlara uçacakmış gibi. seyretmesi için âleme inmiş, sanki büyük bir güzellik bahşetmiş, ücrâ sırların toplandığı sinir ucunda tahterevalliye binecekmiş gibi. tahterevalliden havalanıp bir kuşa dönüşecekmiş gibi. bir kuşa dönüşecek de pırıl pırıl uçup Ketin'in yanına konacakmış gibi. yani ki kalp dayanmazmış gibi ölüp de dağın tepesinden yere çakılmış Ketin.

beyanname

2011-03-05T17:37:00.000+02:00

patır patır parıldayan pirinç renkli gözlerim var. sonra efenime söyleyeyim, duygu dışı bir düş gücüm; bedenden beri bir halsizlik. zûl zannettiğim işlerim var. ziller zırıldar. ZRRRRRR!

her şeyi anlatabildiğim hiç kişi; arzu nesnem olan piç kişi; bakıp da boğulmadığım hayâli tek kişi var. toplarsam totalde hiç sevmediğim bir sevgilim var. ışıldamayan ışıldak sanki.

turunçgilleri tuvalde tutan gözlerim var. beyazları renklilere rahvan eden gözlüklerim. anlamı anaya bacıya anırtan cümlelerim. bir de perileri çatırdatan çetin ceviz bir canım var.

yani ki yeterli.

pis koku

2011-02-27T00:44:00.000+02:00

oturdukları şeyler belki birer kayaydı belki en şatafatlısından sandalye. ama ortalarında bir masa olduğu kesin. masanın üstünde bir şarap -şaraptan anlamasam da pahalı olduğunu biliyorum- iki de kadeh, belki hamam tası. gran ve de tuvalet giyinmişler. tepeden ya alaturka zengin bir ahizenin parıltıları ya da sarkıt ucu sular dökülüyor. ayaklarının altında boktan-sidikten-kandan-meniden-tuvalet kâğıdından bir şelâle, onlara göre iran halısı. mekân büyükçe bir kanalizasyın borusu, tabii lüks bir restoran belki, kim bilir? ikisi de konuşuyorlar. nerde kaldıklarını üç sene sonra hatırlamış gibi...

- ayten, sen olmasan yaşamın bir anlamı kalmazdı.
+ bana böyle aşkla "mervem!" deyişini o kadar özlemişim ki!
- sen yokken ardındaki boşluğa bile "aytenim!" dedim hep, aşkla...
+ seni yüzüstü bıraktım...
- sana hiç kızmadım ki ben, sakın öyle deme. sakın özür dileme. burdasın işte.
+ inanmayacaksın ama, hep seni özledim. en çok sesini... "mervem!" desene bir kere daha, olur mu?
- milyon kere söylesem bıkmam, yeter ki sen iste. aytenim! aytenim! aytenim! aytenim! aytenim! aytenim!
+ hâlâ inanamıyorum. seni bir daha hiç göremeyeceğimi sanmıştım.
- inan. burdayım işte. yine sana geldim.
+ gelmesen çıldıracaktım...

galiba akşam yemeğiydi ve hastalığa varasıya romantikti. kimse o masadan kalkmadı, vestiyer hiç açılmadı. geceyi belki bir ölüm bitirdi, belki kanalizasyon taşkını. tabii ki hepsi önemsiz.

körümsemek

2011-02-25T18:31:00.000+02:00

hiçbir şey yaşanadan önce biri çıkıp deseydi ki, ama iliğimize kemiğimize batırarak deseydi ki: "hepsi boş. hepsi kötü."

o vakit bir yerine bin yapardık. motivasyon bulutlarla yüzerdi.
sağda solda bilgiç sohbetler ediyorlar. her sabah iyi-kötü kalkıp, her günü iyi-kötü yaşıyorlar. onlar kim? onlar hep vardı. biz ortaya çıktığımızda onlar zaten vardı. anlamadım, ne farkımız vardı?
gerçekten çok mu güzel lan dünya? ne yararı var ki, motivasyon daha sözcük olmamış. gece uyumak için sebep mi var? sabah uyanmak için? amin.

araya cümleler gelecek

2011-02-22T04:27:00.001+02:00

geri tepen bir bisikletim varsa sana ne? motor kullansam "ehliyetin yok." dersin. tefeci mantığıyla bakıyorsun da, bakma benim borcum yok. elindekiyle yetin yetin dolansan da bana ne? yaratılmamış dünya hep daha güzeldir, ararsan ordayım. duygulara tefeci kesilmişin de, pardon, hayrola? senden ırak tek bir şık vardı da biz mi karalamadık? ümitsizliğin bile bir raconu var, bırakın da öyle kalsın.

kafamın içi hiç karışık değil.

"Sevgili Dünlük" bir nedir?

2011-02-16T01:10:00.002+02:00

Oralarda güzel bir şeyler olabilir.
http://www.facebook.com/sevgilidunluk

on dört şubat kutlu olsun. sevinin küçükler, övünün büyükler.

2011-02-14T01:46:00.000+02:00

hikâyemizin kahramanı ayten on dört yaşından beri her on dört şubatta sevgilisine on dört mısralık on dört şiir yazmak isterdi. ayten'in simetri ve sayılar ile ilgili on dört adet takıntısı, her takıntısının da on dört adet sebebi vardı. ayten'in hayatında sadece on dördün özel bir yeri yoktu. uğurlu rakamı sekiz, doğum günü şubatın yirmisiydi. o doğduğunda babasının yaşı yirmi dört, annesininki ise yine yirmi dörttü. babası annesini dördüncü noter'de görmüş, yaklaşık otuz gün peşinden koşmuş ve en sonunda iknâ etmişti. annesi ile babası yaklaşık yüz yirmi iki gün flört etmiş ve en sonunda kırtasiyeden bir adet nikâh defteri edinmişlerdi. nikâh defterinin on üç sayfası vardı. ayten dokuzuncu caddedeki hastanenin beşinci katında doğmuş, iki gün boyunca da üçüncü katında kalmıştı. ayten on üç yaşındayken bir trafik kazası geçirmiş, bu trafik kazasından sonra ameliyat olmuş, ameliyattan sonra ise toplamda yirmi üç dikiş yemişti. yani hiçbir yakınlıkları olmamasına karşın ayten, hayatını on dört ile ilişkilendirmeye çalışıyordu. çalıştı-çabaladı ve en sonunda on şubat iki bin yirmi sekizde çok sevebileceği bir adam buldu, onunla üç saatte sevgili oldu. on dört şubatı iple çekmeye başladı ve ipin her metresinde bir şiir yazdı, on dört mısralık. on üç şubat gecesi saat on bir sıfır dokuzda on dördüncü şiirini bitirdi ve uyudu. rüyasında sabah buluşacağı sevgilisini gördü ama hiç uyanamadı. on dört şubat iki bin yirmi sekiz günü saat sıfır yedi on dörtte dünya, bir göktaşı çarpması sonucu içine kapandı, kimseyle konuşmadı.

şarj aleti

2011-02-12T02:10:00.000+02:00

- senenin en az beş ayını yalnız geçirmem lâzım. başka türlü yapamam.

- eskinin maskeli balosu yerini internete devretti, ben de bu balonun şartlarına yeterince riayet ettim. ama sıktı artık. ben bu değilim.
seninle tanışsak, ama normal bir şekilde tanışsak; yürürken, otururken, gülerken falan; "ne kadar iyi." dersin, "ne kadar naif."
ben o da değilim.
aynısı sana da oluyordur, kimsen sen artık...

- yalnız kalmam lâzım. yoksa hep kötülük...

Alıntı Vakti - 2

2011-02-09T21:24:00.000+02:00

"...durup dururken 'sevgili istiyorum!' denmez ki kimseye. eğer öyle dersem beni de diğerleri gibi sanarlar. beni bir şey sanmalarını istemiyorum. sürüsüne bereket insan var 'ona şöyle yaptım, şuna yazılıyorum, buna çaktım." diyen. galiba bunlar birer terim. galiba değişik bir bilim var ve o bilimin insanları kendi aralarında atoma yazılmaktan, parçacık hızlandırıcıya çakmaktan bahsediyorlar. bu terimlerin ne anlama geldiklerini bile bilmiyorum. ama içimden bir ses onlar gibi olmamamı söylüyor. sonra ağız değiştirip, istesem de onlar gibi olamayacağımı, treni kaçırdığımı söylüyor. içimdeki ses geçen gün kuşların solungaçları olduğunu bile söylüyordu. çok garip bir ses. gitgide umudum azalıyor. yani azalacak bir umudum kalsaydı elbet azalırdı. hesaplarıma göre iki senedir kimseyle konuşmuyorum ve bu benim canımı çok sıkıyor. yani kaybedecek sevinçlerim olsaydı şimdiye hiçbiri kalmazdı.

- '...evet sayın seyirciler, yeni ceza yasasına göre, artık umutsuzluğa düşen her vatandaş ömür boyu hapis cezasıyla yargılanabilecek. konu hakkında sorularımızı yanıtlayan adalet bakanı 'aslında ben idam istemiştim.' dedi...'

haberleri hiç sevmiyorum. haberleri hiç sevmiyorum. haberleri hiç sevmiyorum..."

Aytaç Karakuş - Hayal Milyarderi

Alıntı Vakti

2011-02-04T21:35:00.000+02:00

"...birbirine karıştırmadığım çok az hatıram kaldı. bir ânı, bir olayı yahut bir kişiyi hatırladığımda; onun gerçek mi, rüya mı yoksa tamamen kendi uydurduğum bir şey mi olduğunu artık anlayamıyorum. çok rezil şeyler hatırlıyorum. 'yok artık' diyorum, 'ben bunu hayatta yapmam, kesin uydurdum bunu, aslında böyle bir şey hiç yaşanmadı.' sonra 'hayatta yapmam' dediğim ne çok şey yaptığımı hatırlıyorum. sonra onları da uydurmuş yahut rüyada görmüş olabileceğim üzerine sayısız tez üretiyorum. öyle bir noktaya geliyorum ki, en sonunda 'ya doğmamışsam?' diyorum. ya bütün bunları hayâl ediyorsam, ya ben yoksam? çünkü hiçbir şey olamadığımdan o kadar eminim ki. ne sevgili olabildim, ne de evlât, ne uyumlu yaşayabildim, ne de kabuğuma çekilme mertliğini gösterebildim. bunlar yetmezmiş gibi sağdan soldan imrenmeciler fırladı. sanki büyük bir insanmışım, sanki magazin eki ünlüsüymüşüm gibi gelip bana imrendiler. onlara hep böyle bir hayatın çok büyük bir bedeli olduğundan bahsettim, ama buna ben de inanmadım. sadece başımdan gitmelerini istiyordum. onlara hiçbir şey anlatmak istemiyordum. suratlarını görmek bile istemiyordum. kendimden ne kadar nefret ettiğimi bir insana anlatmak istemiyordum. gerçi eskiden istiyordum. bir insanı karşıma alıp "bak!" diye başlayayım, ne kadar iğrenç bir insan olduğumu, kendimi hiç sevemediğimi anlatayım. eskiden böyle isteklerim vardı. bir gün geldi ve bu isteklerin tümü kayboldu. yahut böyle isteklerim hiç olmamış da olabilir, bunların tümünü uydurmuş olabilirim. hatta hâlâ kendimden nefret ettiğimi de hesaba katarsak, aslında şu ânı bile hayal ediyor olabilirim. şu anda ne olduğumdan, nerede olduğumdan, ne yaptığımdan hiç haberim yok. yaşamayı bırakalı çok oldu. şimdi kendi hayatım, milattan önce bir araya sıkışmış ve hakkında çok az şey bilebildiğim, bildiklerimin yarısının da düzmece olduğu bir düğün töreni gibi. hangi kitapta okuduğumu bile hatırlamıyorum..."

Halit Deniz - Bitik

yüreğim parmaklarımdan damlayacak

2011-02-03T08:30:00.000+02:00

kaideleri bozmayan istisnaları seviyorum. kaideler dışında her şeyi bozuyorlar. reha erdem'in kosmos'unu sekizinci izleyişimde bunu düşündüm. en son ne vakit böylesine büyük bir zevk almıştım? suç ve ceza? tutunamayanlar? uykuların doğusu? stalker? in bruges?
her izleyişte ayrı bir haz. birinde tevrat'ın ilk tabletlerini elinde tuttuğunu varsayarken, diğerinde tanrıça inanna'nın sıcacık göğüslerine yapışıyorsun. birinde selim ışık'la sohbet ederken, diğerinde kar tanelerine biniyorsun. birinde pencereden fırlayıp uçarken, diğerinde çok...
ama ne yaparsan yap, yaptığın şey hep çok oluyor.

- on sekize kadar yolu var.

ezkiz ortası

2011-01-31T03:19:00.000+02:00

...düşündükten ve damarlarında dolaşan her acıyı teker teker hissettikten sonra dedi ki: "insanlar aşık olmaktansa aşk hakkında konuşurlar. aşık olmak başka bir şey."

- sen ne bilirsin be!

hakan ne bilirdi ki gerçekten? lâf aramızda, hakan hiçbir şey bilmezdi. hayatını anlatmak için uzun uzun cümleler kurmak yerine "nermin" demek yeterliydi. hakan sadece nermin'i bilirdi. on sene beraber yaşadığı nermin'i. on sene boyunca yanından hiç ayırmadığı nermin'i. dokunamasa yahut bir dakikalığına gözünden kaçırsa öleceğini sandığı nermin'i. onu sadece bir ayda terkettiğini, ancak on sene sonra anladığı nermin'i. on sene boyunca alâkalı alâkasız bütün kadınlara nermin dedikten sonra, bir sabah telefondan "nasılsın?" diyen nermin'i. "nasılsın?" deyip de on seneyi bu dünyadan apayrı dünyalarda geçirdiğini hatırlatan nermin'i. yaşamadığını hatırlatan nermin'i. on sene sonra bir sabah arayıp da; beyaz duvarların, beyaz gömleklerin, bağırıp havayla konuşan insanların, çıkışı korumalarla korunan bahçenin anlamlarını tek bir kelimeyle kafasına çakan nermin'i. telefonunu kapamadan önce on senelik hayâlini de yanına alıp hakan'ı yapayalnız bırakan nermin'i. hakan, nermin'den başka hiçbir şey bilmezdi ki; aşkı nasıl bilsin?

düşündükten ve artık varolmayan damarlarını düşledikten sonra dedi ki: "benimki de boş laf işte. mazur gör."
...

"Haritada Bir Nokta" dirilirken...

2011-01-18T00:54:00.001+02:00

Sait Faik, bundan seneler seneler önce "yazı" ve "yazar" üstüne bir hikâye yazdı. Ya da bırakın; bir hikâye yazmadı da boğazlarımıza yumru tohumları serperek göçtü gitti. Bir dülger balığı olarak o denizlerde terör estiren canavar yüzünü hiç ortaya sermeden, kimselere göstermeden bize devretti. Şimdi Sait Faik'in ve diğerlerinin bize miras bıraktıklarını taşıyıp taşıyamayacağımızı görmek için yaşıyoruz. Bir nevî.

Artık saman kâğıtlar yok meselâ. Samanı geçelim, birinci-ikinci-üçüncü hamur kağıtlar bile yok. Şimdi 1ler ve 0lar dünyasından çığırıp şekle şemâle bürünen internet bir şeyleri var meselâ. Edebiyatın üstüne hiç bitmeyecek bir karanlık gibi çöken eliflerin belerin telerin ve akrabalarının artıkları var. Peki hamallık etmekten gurur duyduğumuz mirası nereye koyacağız artık? O mirasa nasıl lâyık olacağız? Bunun cevabını hiç bilemeyecek olmanın verdiği rahatlıkla bir şeyler yapıyoruz. Yaptıklarımıza anlamlar yüklüyoruz. Sonra o anlamları savunuyoruz. "En azından bir yerden başlıyoruz."

Şimdi modern zamanların dilinden konuşursak bir "proje" var. Yazıya çalışanların ve mirasın üstüne katanların "proje"si bu. Zamanla ortak bir payda sağlayarak, lâkin zamanın allı pullu yüzüne bakmadan gelişen bir proje. Bu proje ne olsun? Meselâ bu proje, bir internet dergisi olsun. İsmi de "Haritada Bir Nokta" olsun. Edebiyat nâmına durmadan genişleyen çöplüğü de, kıyıda köşede parıldayan zümrütleri-yakutları da görenlerin ve nereden baş vereceğini bilemeyenlerin ortaklığı olsun. Meselâ bu yazı da, bu projenin rötuşlarının yapıldığını muştulasın. Desin ki bu yazı: "Bize hikâye gönderin; şiir, deneme gönderin; canınız sıkılsın, eleştiri gönderin; edebiyatla ilişkinizin boyutuna göre istediğiniz her şeyi gönderin. Gönderin ki, beraber iyi olalım; iyileşelim."

Merak edenler, ilgilenenler irtibata geçsin.

HARİTADA BİR NOKTA, Yazıya Çalışanların Dergisi, yakında...

zişorfen

2011-01-11T10:00:00.000+02:00

- Karadır bu bahtım kara.

Şimdi o işleri geçecen. O işleri geçecen, sonra kışa avuca gelecen. Olmazsa bizim eve gelecen. Manzaralıdır. Dediysek mezar yani, çatı falan.

- Sözüm kâr etmiyor yâre.

Ve zaten ben sana Sigmund Freud'dan bir anekdotla geleyim. Ve demiş ki Sigmund: "Ben fıroydiyen bir insanım!"
Ve lâkin biz fırıldak değiliz, oy istiyoz. Canını istemiyoz ya, oy istiyoz.

- Yüreğimi yaktılar ah, eyvah!

Bizde "Eyvah!" dileyene dil kalkmaz ağabey. Dilden öte yürek de kalkmaz. İçimiz kalkar belki. Ama o da eğitimlidir. Açlıkla belki.

- Kendim ettim kendim buldum, gül gibi sararıp soldum, eyvah!

Gonca gibi açanın da, sararıp solanın da başına aynı şeyler geliyor. Yeni doğmuş bebeğin ağzına veren de sabah güneşe uyanıyor, kanserli bebelere şifa saçan da. Neye ağlıyon sen allasen? Başkasının ettiğiyle belâsını bulan mı var? Az rahat dur, gözünü seveyim. Anana babana çok selâm söyle, ellerinden öperim. Sen de takma kafana be olm, he mi? Allah'a emanet ol hadi!

Merhaba

2011-01-05T02:47:00.000+02:00

Ben Fukara. Bir ayda yoluna koyduğum bir hayatım, biraz da kitabım var. Bazıları için çok önemli bir insanım. Ama bazıları için. Hâlâ sizinle ilgili çözemediğim problemlerim var. Sevindirmek istediğimde sevindirebildiğim, kızdırmak istediğimde köpürtebildiğim sizin; bunları neden okuduğunuzu hiç bilmiyorum. Neden bu işleri yaptığınızı, gezindiğinizi, bakındığınızı falan bilmiyorum. Ama görüşeceğiz.

son kazık

2010-11-16T21:35:00.001+02:00

"Kendini çekilmez kılmayı bilmeyen kimse yalnızlığına göz kulak olamaz."