Mada Faka Basmaz

ne cehaleti taşıyabildim ne de bilgiyi. kendimi harika bir kadının yanındaki karamürsel sepetine benzetiyorum. sonumuz bayır olsun.

boğulacakmış gibi ölüyorum. saf yanlarım ağrımakta, kime döksem boş. zaman dediğin firecâyil bir varlık; hiçbir şeyden haberi yok. insanın kendi bile ona yeterince yakın değilse ne yapmalı? (n'aparız?) işler çığrından çıkıyor, hissediyorum. yatmadan önce okunan masallar gibi romanlar okunuyor kulağıma, kanmam isteniyor; suyu bile kana kana içmeyeli kaç vakit oldu; bilir misin? (vakit ne demek?) işlerin çığırlarına sığmadıkları son vakit yağmurun altındaydık bir ara. şimdi karın altındayım, yüzüme buzlar seriliyor. içimin içime dar gelmesiyle her işe özenle beğenilen çığırların eskimesi neden aynı ana denk gelir. (belki aysonudur, hiç düşünmezler.) yüzüme tükürülen bir sürü öğüt, gövdemden ayaklarıma damlıyor şimdi. (o şehre gitme, silinirsin.) ayakkabılarım çok ıslak. (o işi yapma, sana göre değil.) tabanları delik, çorabım da yok aksi. (sen şöyle büyük olacaksın, öyle küçük olma.) uykum gelecek, GELMESİN! (onu yapsan, şunu yapsan, bu işler de böyle olacak, onlar şöyle. sen bilirsin.) burda çığlık var. (tamam, sustuk.) burda hıçkırık. (...) bir şeyler söyleyin, susmayın, bir şeyler söyleyin. yalnızlığı sevmiyorum. ben şu an yalnızlığı sevmiyorum. ben şimdi yalnız kalmak istemiyorum. (yarın?) elime oyuncaklar verip almayın, beni böyle eğitemezsiniz. beni böyle sevemezsiniz, izin vermiyorum. ben sizi böyle mi seviyorum? kendimi (bak şimdi...) sus! kendimi çürümenin kitabı'nı yazmış gibi hissediyorum, ama yazmadım. (şimdi?) dur! az önce üçüncü konçertoyu bitirmiş gibi yorgunum, ama galiba o ben değildim. bir delik açıldı, ben düştüm, hâlâ da yere varmış değilim ki kurtuldum. sonra geldim, anlattım. olmadı. anlatmadım. olmadı. be-b-b-ben-ben size çok salak da oldum efendim, olmadı. zeki de oldum, olmadı. makul oldum, olmadı, burnum kıl bahçesine dönünce bile olmadı. efendim (seni anlıyorum, anlıyorum da...) sus ulan! bari acı çekerken yalan söyleme. yetenek hastalıkla, para sorumlulukla, sevgi nefretle, siyah beyazla geliyor. sonra herkes uşağa. bunun sonu yok. yok bunun sonu. bu uzaya mahkûm bir tren oyunu. (sen koskoca...) yok, artık konuşmuyorum. elveda zalim ahiret. senin sırat köpründen geçmiyorum. (burda kalpteki sancı var.)

tolstoy hikâyelerinden apartılan islâmî hikâyelerle büyüyen benekli bir mantar, birgün bir kuşun gün gibi buharlaştığına şâhit olunca kimyâsal silâhlara dua etmeye başlar. sihirli mantarlar, uçan makarna canavarı devrine geçtiklerinde o çoktan böcek yemeye başlamıştır. annesi bir gazete haberinde görür benekli yavrusunu: "dünyaya cinnettârım."
babası komik videolarda sezer rüyasını: "bebe öldü."

menajer beğenilerine yaltaklanan dağ etekleri kısaldıkça sonlanır hikâye: "çocuklar ölmesin, kan da kusabilsinler."

- şunları şunları yapma. bunları bunları söyleme. bir de Allah'a şirk koşma.
- şunları yapma. bunları söyleme. bir de Atatürk'e hakaret etme.
- şunları yapma. istediğini söyle. ama ifade özgürlüğüne küfür etme.
- artık özgürsün. özgürlüğe küfür etme.
.
.
.
.
.

"...
Olmasaydım, ne güzel yazardım! Eğer beyaz kâğıt ve zihnimde dolaşan sözcükler ve biçim kazanan ve kimse yazmadan yok olan öyküler arasına o rahatsız edici set, bizzat ben girmeseydim. Biçem, beğeni, kişisel felsefe, öznellik, kültürel oluşum, yaşanmış deneyim, psikoloji, yetenek, meslek numaraları: Bütün bu unsurlar yazdığımın bana ait olduğuna işaret eden ipuçlarıdır ve olanaklarımı kısıtlayan bir kafes gibi görünürler gözüme. Yalnızca bir el, kalem tutan ve yazan kopuk bir el olsaydım... Bu eli kim hareket ettirecekti? Adı sanı olmayan kalabalık mı? Zamanların ruhu mu? Ortak bilinçdışı mı? Bilmiyorum. Tanımlanabilecek bir şeyin sözcüsü olmak için kendi kendimi yok etme arzusu duymuyorum. Yalnızca yazılmayı bekleyen yazılabilir ile hiç kimsenin anlatmadığı anlatılabiliri iletmek için istiyorum.
...
"

hayat, evinize misafir olarak gelen çiftin, o gece ilk anal seks deneyimlerine kulaklar dolusu şahit olup da hiçbir şey yapmamaktan ve sabah "günaydın. iyi uyudunuz mu?" demekten ibarettir.

türk sanat mûsikîsi candır, ona canlar fedâdır. lâkin bazı parçalarda nâmenin-bestenin güzelliğine sırt verip de sözleri savsaklamış ya dedelerimiz. o kötü be. bak parça ne güzel gidiyor:

"ben seni unutmak için sevmedim 
gülmen ayrılık demekmiş bilmedim
bekledim sabah akşam yollarını"  

kreşendoya bak amınakoyim:

"ÖLMEK İSTEDİM!
BİR TÜRLÜ ÖLMEDİM!"

"am üstünde papağan" isimli bu tekniği günlük hayatımızda biraz abartarak şöyle de kullanabiliriz:


sen öyle diyorsun da bu böyle
sıkıntı yok yani bana sorarsan
neyse, geçen gün var ya
ÖLMEK İSTEDİM!
BİR TÜRLÜ ÖLMEDİM!

yahut:

- hacı sen o işi n'aptın?
- ÖLMEK İSTEDİM! BİR TÜRLÜ ÖLMEDİM!


iyi günler.

günde iki kişinin zorunlu, dört kişinin keyfî geçtiği bir tünelde tek başına oturup ziyaretçilerine lâf atan, onları rahatsız eden, rahatsız ettiğini de bilmeyen, kendince çok haklı sorular soran, kendince çok önemli bir gerçeği öğrenmeye çalışan, anadan kelli otuz dört yıldır, "yaklaşma, deli!" den kelli ise on yıldır oksijen tüketen bir adamı

paralel evrende takım elbiseli, ajandası kabarık, çok önemli iş toplantıları arasında koşturup, havayollarından bedava bilet koleksiyonu yapan, "hep daha fazlası"na koşarak "en fazlası"na ulaşmaya çabalayan, kıyamet alâmeti otuz dört yıllık bir adamdan; o adamı ise

başka paralel evrende balta sapı olmayı kendine yediremeyip sırta yük olmakta karar kılan, kendisince çok yaratıcı, başkalarınca ayyaş hem işe yaramaz, kendisince hoş-sohbet, başkalarınca kafa sikici, büyük hakikatin eşiğinde olduğunu on senedir hissedip de bir türlü eşiğin ilerisini görememiş toplamda otuz dört senelik bir adamdan kayıran, bu adamı ise

başka başka paralel bir evrende on sene önce her şeyini kaybettiğini duyumsayan otuz dört yaşındaki bir bedbahttan

ayıran nedir? ayran?

1945’te Hiroşima ve Nagazaki bombalandıktan sonra olaylar başlıyor. İlk açıklama Amerikan radyo-televizyonlarında yapılıyor ve işlerin hiç de beklenildiği gibi yürümediği, radyoaktif serpintilerin rüzgarlarla birlikte tüm dünyaya dağılabileceği, ozon tabakasının hâl-i hazırda zaten büyük bir zarar gördüğü, işlerin aynı hızla kötüleşmeye devam ettiği düşünülürse de tamamen yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalınabileceği, sinekler başta olmak üzere şimdiden birkaç hayvan türünün mutasyon geçirdiği minvalinde bir muhteviyat barındırıyor. 1945 ile 1955 seneleri arasında önce mutasyona uğramış sinekler saldırmaya başlıyor. Sonra radyoaktif kalıntılar tüm dünyaya yayılıyor. İnsanlar artık yaşamayı-dünyayı kirletmeyi tamamen sonlandırsalar dahi; doğa kendini yok etmeye çoktan karar vermiş.  Ozon tabakası yavaş yavaş inceliyor. 1948’de haplar icat ediliyor. Artık insanların nükleer pisliklere, sıcağa, sineklere, salgın hastalıklara ve dahi hiçbir şekilde tedavi edilemez denilen açlığa karşı kendilerini sakınmalarına gerek kalmıyor. Yavaş yavaş hap, paranın yerini alıyor. Devletler yıkılıyor. Devletlerin sahipleri şirketlerin ardına saklanıyorlar. Ordular yok oluyor. Bilim adamlarının çoğu intihar ediyor, geri kalanları şirketlerin güdümünde köle gibi çalışıyor. Radyo-televizyon da tamamen şirketlerin istekleri doğrultusunda ayakta tutuluyor. Herkes jeneratör almaya çalışıyor. Şirketlerin varlığı da yavaş yavaş siliniyor. Dünya yokoluşun eşiğini çoktan geçmiş vaziyette. Umutsuzluk, intiharlar, güvensizlik, ölüm normu...

Sonra "Ben paranın lâfını edecek insan değilim bi' kere." dedim. Kaldı öyle. Ayyy insanlar çok salak yaa.

loş ışıklara dost olmak kitaplara elveda demektir efenim. lütfen rahatsız edici ışıklar altında gözlerimiz yaşarsın, başımız ağrısın. yoksa gayrısı hep boş.