Mada Faka Basmaz

artık göreceli olmayan tek bir kavram bırakılmadığından en göreceli kavramın ödül gecelerinde kırmızı halı üzerinde en çok insan dikkat çekiyor hem insanın da çok kötü fazla kötü ölesiye kötü özellikleri olabileceğinden ve bu özelliklerini sadece güvendiği sevdiği uğruna nelerini feda edebileceği insanlara gösterdiğinden insan sevdiklerinin hayatlarını mahvetmez de kiminkini mahveder kimse bilmiyor cevabı kimse olduğundan efendim artık bizim zamanımızda çok doğru düzgün içten ve mert olmak kötülükler safında yer alırken doğru düzgün içten ve mert gözükmek iyiliklerin liderliğine oynuyor politika seviyoruz hepimiz beşikten mezara politika seviyoruz takdis ettikleriniz de politika seviyorlar efendim beni yanlış anlamayın ben biz derken sizden bahsediyorum aslında ama kendimi dışlanmış hissetmek de istemiyorum lütfen beni anlayın ben ince ruhlu alıngan içine kapanık ve kırılgan bir insanım yaşamayı hakkediyorum ama yaşamak beni hakketmiyor maksadımı aştıysam...

...siz bilmezsiniz ama ben çok kırıldım efendim. çünkü ayda bir kere balkondan düşmek gibi bir adetim var. inanmazsanız yani şu an kursağım kırık. kendisini arayıp intiharın eşiğinde olduğumu, eğer hemen beni eşikten indirmezse çıplak ayakla üşütebileceğimi, affedersiniz ishâl olabileceğimi anlattım. gayet kibarca anlattım, "lütfen" dedim yaklaşık olarak sekiz kez. ancak elimdeki telefon oyuncak bir telefonmuş, gerçeğine çok benziyormuş, ondan dolayı bu umutsuz çağrımı kendisine hiç iletemedim. oyuncak telefonlardan sonra gerçek telefonlara hiç ilgim kalmadı çünkü. gerçek olanları daha radyasyonlu, yani radyasyon da bir yerden sonra sıkıyor. bugün hangi papaz her gün pilâv yemektedir, sorarım? camdan aşağı baktığımda pilâv, yukarı tükürdüğümde antalya'nın kaş ilçesini görüyorum efendim. şu sıra ara ara oyuncak bebekler ve vitrin mankenleri ile geziyorum. çünkü ben insanlara karşı önyargılı olmayı sevmem, bence hem önyargılı insanlar da çok eklembacaklı oluyorlar. bacaklarımdaki eklem sayısı fazla bile gelirken, bir de üstüne eklembacaklı olmayı inanın hiç istemem. soğukkanlı hayvanların kanatları vardır. ricâ ederim.

...sevgili arkadaşlarım, çağımızın ilim çağı olmasından mütevellit artık biliyoruz ki; hayat ve hayata dair her şey boktandır. pislik, yani insan olmanın pisliği, yani insan tarihinin pisliği en ücra düşüncelerimize dek sızmış, bilinçaltlarımız kokuşmuş, duygularımız tükenmiştir. artık başarı kürsülerinde, sevgili kucaklarında, zanaat masalarında dahi hiçbir şey hissedemez olmuşuzdur. hayat gâilesi ve hem dünyanın çarkları hepimizi içine almış, en küçük isteğimize dek her damarımızı ezmiştir. davalarımız sönük, aşklarımız soğuk, işlerimiz de sümük hâle gelmiştir. sevgili arkadaşlarım, bugün iğrenç canlılar olarak burada toplanmış olan bizlere göre "hayat boktan." demek dahi boktan bir hadisedir. yani ki sığınabileceğimiz son çatı da yıkılmış, avuntularımız ve hüzünlerimiz plâstik ile kaplanmıştır. teselli ikramiyemiz ise bir teselli ikramiyemiz olduğunu sanmaktır. işte böylesine ileri bir uygarlığı yaratmış olan bizler, bir kutlamayı hakediyoruz. şimdi mikrofonu süblimleşen yalnızlığımıza bırakmadan önce hepinize iyi eğlenceler diliyorum...

...efendim, bazen sadece uyumak istiyorduk. çünkü başka türlüsüne dayanamıyorduk. dışarı çıktığımızda onları görüyorduk, bize selâm veriyorlardı, biz selâm vermeye bile korkuyorduk. televizyonu açsak bambaşka bir dünya vardı. çalışsak onlara hizmet ediyor, çalışmasak ölüyorduk. ölmek için ise fazlasıyla korkaktık. evimizde hiçbir şey yapmadan otursak boğuluyor, pencereden baksak ağlıyorduk. uyanık geçen her ânımız işkenceydi. o sıralar bir çoğumuz uyku haplarına bağımlı oldu. kalanlarımız intihar etti. bugün karşınızda canlı bir vücuda sahipsem, bu tamamen rastlantıların eseridir. tabii, siz rastlantılara inanmazsınız, orası başka...

elbette buralar hep götlüktü eskiden. mazinin gazisi olmaya da bir hayli göt gerek. her bi' açıklamayı bir kenara tükürelim de, yahu bunlar bunlar bir de onlar nasıl oldular da böyle oldular? hayat hâlâ hiç garip değil. hayâ garip ama.

meçhul fâiller cemiyeti'nden tanıdığım ahmet bey'in çocuk pornocuları derneği'nde ne işi var? rabbim, çıldıracağım. sanki ahmet bey kafamın içine, oradan da göz bebeklerime inmiş gibi her mecrâda onu görüyorum. ben bu iç huzurunu yakalayabilmek için senelerce uğraştım ve şimdi tüm emeklerim ellerimde eriyor. bir şey yapamıyorum. ahmet bey her yerde. banyoda bile onu görüyorum. yemek yerken, yolda yürürken, bebek beyni biçerken, her yerde ahmet bey. bu akşamki bebek katilleri toplantısına o kadar gitmek istiyorum ki, ama ahmet bey de orada olacak. nasıl kurtulabilirim ki? üstüne mi gitmeliyim, yoksa dahil olduğum her cemiyetten elimi-ayağımı mı çekmeliyim? hiç aralarına girmemiş gibi, hiç var olmamış gibi... oysa bu günlere gelebilmek için ne kadar uğraşmıştım... her şey boşuna.

- takılan plak sesini bilir misin?

arkadaşlar! hepimizin izlediği ve kesin suretle bildiği üzere, tutkunun kreması akışkandır. ov, inanılmaz bir olay yani. bence hemen lise bilgilerimizi tazeleyelim: akışkan maddeleri bir kaba tıkarsak, o kabın şeklini alırlar. lisans eğitimini tamamlamış olanlar da bok iyi bileceklerdir, kap kırılırsa akışkan madde akışmalara devam eder. kaldığı yerden mi? bunu da master seviye hekimler iyi bilir. neyse, gerilerden ilerilerden bir yerlerden yarım vole eşliğinde geliyor: "doktora yapılmaz bana, iyi bilirsin bebek, oh bebek."

- şey gibi, kapağı yırtılmış kitap gibi böyle...

anlatılamama hâli, insan ilişkilerinden yahut ketumluktan değil; dünya üzerindeki hiçbir dilin o derdi anlatacak kelimeleri barındırmamasından kelli gerçektir. anlatılamadığından ve bilinemediğinden salt hissedilir; hissedecek insanın milyarda bilmem kaç elin parmakları olduğu da bilimsel bir gerçektir. derdin suskunlaştırması popüler bir gerçek, öldürmesi arabesk bir gerçek, konuşturması bipolar, koşuşturması ise trajik bir gerçektir. dert derinin altından iğnelerini batırıyorsa, delik-deşik deri de gerçektir. delilikle melilik arasındaki ince çizgi, üstünden düşersen gerçektir. insan ancak rüyalarda, böcek ise ayrı dünyalarda gerçektir. gerçek hiç sabit olmasa da; dert, anlatılamıyorsa gerçektir.

kargaların kinine kılıç takan kargalar, sokak arası delikanlılarının amcaoğlu bandıralı çakılarında can verirler. hayatın sillesine yandan baksak sustalı, arabeskin gülleri alafranga yavşar hep. şimdi sevgili kardeşlerim, biz, biz ki döner salonu büyüklüğünde odalarda elit partiler veren, o partilere komutanları, başbakanları çağıran, çağırdıklarına dille ağda yapan bir neslin torunlarıyız. filozof sözlerine özenir, sufi kalplerine bezeniriz. çocukken elbet büyük acılar çekeriz. erken kaybetmenin verdiği büyük burunlarımızı, bir ona sürteriz, bir buna sokarız. şiiri gran-tuvalet yazarız da, anca yalınayak şiirleri beğeniriz. çünkü hepimiz biliriz ki; -iz, ancak birinci çoğul şahsa iz bırakır. iz bırakanlardan, sabah umutlarından bahsedenleri bu yüzden, ebemizi inşaata çağıranları başka sebeplerden severiz. yanisi, istifamı basıyorum.

Gençler var, yazı yazıyorlar. Güzel de yazıyorlar. Aferin onlara.

http://norgunkhepinize.tumblr.com/

göreceli dünyanın tepesinden bakan bir karınca, devasa bir mutfağın çeşitli köşelerine yapışan hamam böcekleri görür. tezgâha yapışan der ki "dünya mermerdir."
çöpte gezinene her yer küf-yağ-toz.
buzdolabının içindekine dondurucu anlamlar zulmediyor.

şimdi baktığında karıncacığım, zorlasan herkesin sevilecek bir yanı var. ama ne gerek var? böcekler ne derse desin, dünya mutfaktır sonuçta.

serban yaklaşık olarak dört aydır iş arıyordu. gerek "biz sizi ararız"lar ile, gerek "eleman açığı kapandı"lar ile dört ayını geçirmişti. derken amcasının oğlunun kankasının uzak akrabası sayesinde masabaşı bir iş buldu. sigortası yapıldı, maaşı kesinleşti. böylece yeni işiyle sarmaş dolaş oldu. sabah sekiz, akşam beş çalışıyor; 155'i arayanlara "sizi müşteri temsilcimize bağlıyoruz.", 112'yi arayanlara da "yanlış numara." diyordu. işin bedensel bir zorluğu yoktu, ama işte kafa yorgunluğu. neyse, belini biraz doğrulttuğunda hemen evlendi. üç çocuk yaptı. ölene kadar aynı kadınla evli kaldı. ölene kadar aynı işte çalıştı.

moda jargonla gayet kültürlüydü. camus'yü de bilirdi, sartre'ı da. varoluşçuluğun tüm kutsal kitaplarını usûlen hatmetmiş, post-modernizm çağını idrak ettiği gün "yaratılmadık kalmadı." demişti. yanisi her yenilgiye bir mazereti vardı. dışarıdan saygıdeğer, içeriden uçarı-kaçarı gözüktüğüne inanıyordu. üstlük olarak, bazen her şeyi yapabileceği gibi bir hisse kapılacak kadar lüks sahibiydi. yalnızı da kalabalığı da yaşamayı pek bi' iyi öğrenmişti. kendinden çaldığı hayatın kılıfı tam dikilmek üzereydi ki, dengesini kaybetti. kırk ayakta iki yüz tırnak. hem tek bir eli bile yoktu ki o taşı tepeye taşısın, sonra yine taşısın, sonra yine, sonra yine daha iyi taşısın. cinnet geçirip alafranga tuvalet kullanmaya başladı. sonrasında beyefendice devam etti. aferin.

demliklerin yaşadığı züccaciye adasında her demliğin içine girmek istediği bir çay parkı varmış. bu çay parkının etrafı dikenli teller, sniper menşei kuleler ve üstüne kuduz köpeklerle çevriliymiş. parkın etrafı ölü demlik parçalarıyla dolar dolar taşarmış. her demlik doğduğunda kulağına bu parkın ismi fısıldanır ve demlik ölünceye dek o parkın hayâliyle yaşarmış. müthiş çay parkı ise güvenli duvarlarının ardında başıboş dururmuş.

bazı demlikler asıllarını inkâr etmeye başlamışlar. kafalarındaki park hayâlini atıp, yerine gündelik işler koymuşlar. parkın yakınına bile yanaşmadan başıboş gezer olmuşlar. artık bu başıboşluklarından mı dersiniz, yoksa bezgin isyanlarından mı bilemem; gökten devasa pompalar fırlatılmaya başlanmış. devasa pompalar, bu isyankâr demlikleri alıp parkın göbeğine fırlatıyorlarmış.

son.

şimdi bir an hayâl et. yatağın yanındasın, ayakta bekliyorsun. ter içindesin. çırılçıplaksın. yatakta az önce bedenini bedeninden ayırdığın bir kadın var. saçı-başı dağılmış, makyajı akmış, diş izleriyle süslenmiş, kıçı kıpkırmızı olmuş. memelerinde salyaların var, vücudundaki deliklerden dışarı hücum eden sıvılar birbirlerine karışmış. yorgun, mutlu ve sevgi dolu gözlerle sana bakıyor. onu bu hâle sen getirdin. sigara paketine uzanıyorsun. yataktaki kadının yüzüne bakıp sigara isteyip istemediğini soruyorsun. gülümseyip sigaranı yakıyorsun.

şimdi başka bir an hayâl et. koltuğunda oturmuş camdan dışarıyı izliyorsun. kucağında az önce bitirdiğin bir kitap. içine gire-çıka, atmosferine bulana çakıla bitirmişin. sayfa köşeleri kirlenmiş. elindeki pislikler, yağlar, kremler; kitabın sayfalarına bulaşmış. belki kapağını kırmışın. belki ayracı düşürdüğün için sayfalardan birini kıvırmışın. eline ilk aldığın andan daha da yaşlanmış olarak sana bakıyor. tüm alâmet-i farikaları birlikte harika zaman geçirdiğinize işaret ediyor. o kitabı sen bitirdin.

başka bir an: internetten bilmem kaç kilobaytlık bir e-kitap indirdin. yazıcıdan a4 kâğıtlara bastırdın. o kâğıtları birbirine zımbaladın. okudun, bir köşeye attın. seni bilemem de, ben vannaytsitend sevmem. pornodan da soğuyorum affedersin.

dünyaya sabrım tüketim çılgınlığına kurban gidiyor. dünya derken, ergen gibi, kompil dünyadan bahsediyorlar. benim ona sabrım tükeniyor, depodaki stoklarla sınırlı kalıyorum. depoya klima taktırmak için bin bir eksi bin tane işe bakıyorum. göbeğimde yumurta pişiriyorum, acılı. sabrım sabri bey misâli ALLAAAH deyip de ayaklanıyor, estağfurullah deyip oturuyor. ulan! ulan derken, sinirli olduğumu göstermek bâbından. şöyle ki: ULAN! evet, sinirlerim de hopluyorlar. bir hopluyorlar, bir de şeykitap şekerim. gözlerimin önündeki karıncalar ve parıltılar ve gölgeler ve aynalar ve onlar ve hem bunlar, aklımı çok karıştırıyorlar. HUZUR istemiyorum, istediğimden kelli böyleyim.

iç dünya, ne vakit dış dünyadan daha geniş ve daha evlâ hâle gelirse; kaçırılan gemiler ne vakit tıpış tıpış geri dönerse; pankreas ile beyincik ne vakit yer değiştirirse, hem ne zaman tedavülden kalkarsa köpeklerin kulaklarındaki küpeler, o vakit işte yani bir gün o gemi mutlaka gelecek sevgili burak aksak.

sonuçta biz böyle topyekün biz olarak kucağımızdaki yara izlerini kapatmayı da öğrendik. amin.

led ekranlar kafa bulandırır. zira zevksiz bir zenginden daha gereksiz bir yaşam formu hâlen bulunamadı, tabii ki açtığın göte kaş-göz çizsen, desen ki "bakın ortası da kıllı, performans sanatçısıyım.", derler ki "gecelik on bin yeter mi?"

bu kadar lânet etmesem, sofu gibi olurdum. zira ac/dc kadar basit ilişkileri kompleks yapılar olarak algılamaktan daha gereksiz bir eylem hâlen bulunamadı. sene olmuş bi milyon, desen ki "insanlar çok garip.", hâlâ inanan çıkıyor.

istiyor musun? istiyor musun? istiyor musun denizin termos gibi ılık sularından gelen kimyasal atığı? uysa da uymasa da çav belli.