Mada Faka Basmaz

göreceli dünyanın tepesinden bakan bir karınca, devasa bir mutfağın çeşitli köşelerine yapışan hamam böcekleri görür. tezgâha yapışan der ki "dünya mermerdir."
çöpte gezinene her yer küf-yağ-toz.
buzdolabının içindekine dondurucu anlamlar zulmediyor.

şimdi baktığında karıncacığım, zorlasan herkesin sevilecek bir yanı var. ama ne gerek var? böcekler ne derse desin, dünya mutfaktır sonuçta.

serban yaklaşık olarak dört aydır iş arıyordu. gerek "biz sizi ararız"lar ile, gerek "eleman açığı kapandı"lar ile dört ayını geçirmişti. derken amcasının oğlunun kankasının uzak akrabası sayesinde masabaşı bir iş buldu. sigortası yapıldı, maaşı kesinleşti. böylece yeni işiyle sarmaş dolaş oldu. sabah sekiz, akşam beş çalışıyor; 155'i arayanlara "sizi müşteri temsilcimize bağlıyoruz.", 112'yi arayanlara da "yanlış numara." diyordu. işin bedensel bir zorluğu yoktu, ama işte kafa yorgunluğu. neyse, belini biraz doğrulttuğunda hemen evlendi. üç çocuk yaptı. ölene kadar aynı kadınla evli kaldı. ölene kadar aynı işte çalıştı.

moda jargonla gayet kültürlüydü. camus'yü de bilirdi, sartre'ı da. varoluşçuluğun tüm kutsal kitaplarını usûlen hatmetmiş, post-modernizm çağını idrak ettiği gün "yaratılmadık kalmadı." demişti. yanisi her yenilgiye bir mazereti vardı. dışarıdan saygıdeğer, içeriden uçarı-kaçarı gözüktüğüne inanıyordu. üstlük olarak, bazen her şeyi yapabileceği gibi bir hisse kapılacak kadar lüks sahibiydi. yalnızı da kalabalığı da yaşamayı pek bi' iyi öğrenmişti. kendinden çaldığı hayatın kılıfı tam dikilmek üzereydi ki, dengesini kaybetti. kırk ayakta iki yüz tırnak. hem tek bir eli bile yoktu ki o taşı tepeye taşısın, sonra yine taşısın, sonra yine, sonra yine daha iyi taşısın. cinnet geçirip alafranga tuvalet kullanmaya başladı. sonrasında beyefendice devam etti. aferin.

demliklerin yaşadığı züccaciye adasında her demliğin içine girmek istediği bir çay parkı varmış. bu çay parkının etrafı dikenli teller, sniper menşei kuleler ve üstüne kuduz köpeklerle çevriliymiş. parkın etrafı ölü demlik parçalarıyla dolar dolar taşarmış. her demlik doğduğunda kulağına bu parkın ismi fısıldanır ve demlik ölünceye dek o parkın hayâliyle yaşarmış. müthiş çay parkı ise güvenli duvarlarının ardında başıboş dururmuş.

bazı demlikler asıllarını inkâr etmeye başlamışlar. kafalarındaki park hayâlini atıp, yerine gündelik işler koymuşlar. parkın yakınına bile yanaşmadan başıboş gezer olmuşlar. artık bu başıboşluklarından mı dersiniz, yoksa bezgin isyanlarından mı bilemem; gökten devasa pompalar fırlatılmaya başlanmış. devasa pompalar, bu isyankâr demlikleri alıp parkın göbeğine fırlatıyorlarmış.

son.

şimdi bir an hayâl et. yatağın yanındasın, ayakta bekliyorsun. ter içindesin. çırılçıplaksın. yatakta az önce bedenini bedeninden ayırdığın bir kadın var. saçı-başı dağılmış, makyajı akmış, diş izleriyle süslenmiş, kıçı kıpkırmızı olmuş. memelerinde salyaların var, vücudundaki deliklerden dışarı hücum eden sıvılar birbirlerine karışmış. yorgun, mutlu ve sevgi dolu gözlerle sana bakıyor. onu bu hâle sen getirdin. sigara paketine uzanıyorsun. yataktaki kadının yüzüne bakıp sigara isteyip istemediğini soruyorsun. gülümseyip sigaranı yakıyorsun.

şimdi başka bir an hayâl et. koltuğunda oturmuş camdan dışarıyı izliyorsun. kucağında az önce bitirdiğin bir kitap. içine gire-çıka, atmosferine bulana çakıla bitirmişin. sayfa köşeleri kirlenmiş. elindeki pislikler, yağlar, kremler; kitabın sayfalarına bulaşmış. belki kapağını kırmışın. belki ayracı düşürdüğün için sayfalardan birini kıvırmışın. eline ilk aldığın andan daha da yaşlanmış olarak sana bakıyor. tüm alâmet-i farikaları birlikte harika zaman geçirdiğinize işaret ediyor. o kitabı sen bitirdin.

başka bir an: internetten bilmem kaç kilobaytlık bir e-kitap indirdin. yazıcıdan a4 kâğıtlara bastırdın. o kâğıtları birbirine zımbaladın. okudun, bir köşeye attın. seni bilemem de, ben vannaytsitend sevmem. pornodan da soğuyorum affedersin.

dünyaya sabrım tüketim çılgınlığına kurban gidiyor. dünya derken, ergen gibi, kompil dünyadan bahsediyorlar. benim ona sabrım tükeniyor, depodaki stoklarla sınırlı kalıyorum. depoya klima taktırmak için bin bir eksi bin tane işe bakıyorum. göbeğimde yumurta pişiriyorum, acılı. sabrım sabri bey misâli ALLAAAH deyip de ayaklanıyor, estağfurullah deyip oturuyor. ulan! ulan derken, sinirli olduğumu göstermek bâbından. şöyle ki: ULAN! evet, sinirlerim de hopluyorlar. bir hopluyorlar, bir de şeykitap şekerim. gözlerimin önündeki karıncalar ve parıltılar ve gölgeler ve aynalar ve onlar ve hem bunlar, aklımı çok karıştırıyorlar. HUZUR istemiyorum, istediğimden kelli böyleyim.

iç dünya, ne vakit dış dünyadan daha geniş ve daha evlâ hâle gelirse; kaçırılan gemiler ne vakit tıpış tıpış geri dönerse; pankreas ile beyincik ne vakit yer değiştirirse, hem ne zaman tedavülden kalkarsa köpeklerin kulaklarındaki küpeler, o vakit işte yani bir gün o gemi mutlaka gelecek sevgili burak aksak.

sonuçta biz böyle topyekün biz olarak kucağımızdaki yara izlerini kapatmayı da öğrendik. amin.

led ekranlar kafa bulandırır. zira zevksiz bir zenginden daha gereksiz bir yaşam formu hâlen bulunamadı, tabii ki açtığın göte kaş-göz çizsen, desen ki "bakın ortası da kıllı, performans sanatçısıyım.", derler ki "gecelik on bin yeter mi?"

bu kadar lânet etmesem, sofu gibi olurdum. zira ac/dc kadar basit ilişkileri kompleks yapılar olarak algılamaktan daha gereksiz bir eylem hâlen bulunamadı. sene olmuş bi milyon, desen ki "insanlar çok garip.", hâlâ inanan çıkıyor.

istiyor musun? istiyor musun? istiyor musun denizin termos gibi ılık sularından gelen kimyasal atığı? uysa da uymasa da çav belli.

arkaplâna zıttını koymak hep güzel. iki sevgili sevişirken, bir kaç kilometre ötede bir bebeğin bilenmiş bıçaklarla biçildiğini bildirmek. küçükten bir çocuğun hayatı bozulmamacasına tamir edilmişken, yan evde cinnet geçiren bir babadan bahsetmek. tam teçhizatlı profesyonel askerler ile sapanlı çocuklar savaşırlarken, insanın içindeki iyi özelliklerden bahsetmek. hayat amacını hamile kadınların karınlarını deşmekte sabit kılmış bir sosyopatın gözünden dünyaya bakarken; safiyâne bağışları, karşılıksız iyilikleri görmek. hele ki fonda silver mt zion çalıyorsa, bunlar hep güzel.

sonra şeyler de var. ben seni, sen beni sevdiğin için değil, ben seni, sen katıksız sen olduğun için sevdiğimden mütevellit kalbimin en ücrâsını sahibinden satılık almışın. boğazlı kazak manzaralı, emlâkçı parası yok, oh kelle. o kadar insanın, o kadar pisliğin ve hem o kadar geçtinin üstünden kararmış, kararmış da sigara kutusunun üstüne fotoğrafı basılmış kalplerimizi didik didik edip en temiz noktasını buluyoruz ya, buluyoruz da o noktayla seviyoruz ya birbirimizi, o işte meselâ çok sportmence bir davranış. önümüzdeki on senenin fair-play ödüllerini kafadan toplarız. yani küçümseme, CVlerimizde on tane fair-play ödülü yazması ne demek biliyor musun, ohooooooo süper bi' şey yani. sonra ben seni severken, sevip de kendimi o duyguya teslim ederken; hayatıma en mükellefinden bir amaç bulmuş gibi hissediyorum ya -böyle hissediyorum, biliyor musun?- çok güzel lan o his. her türlü estetik kalıbına göre çok güzel. onu demeye geldim aslında.

elbet kuntince psikoanalitik açıklamaları vardır, amma umrumda değil. insan denen varlık, kötülük yaptığını hissederek eylemlerine devam ettiği vakit, bir noktadan sonra geri dönüşü olmuyor. o noktadan sonra işte, içindeki karanlık çıkıp suratına yapışıyor. öteki ile tüm ilişkilerinde hasis ve ikiyüzlü taraf rolünü baştan kabul ediyor. böylelikle içindeki "kötülük yapıyorum." hissinden de kurtuluyor. tarafsızca bakıldığında adil bir anlaşma, di mi karşim? yüce allah-u kelalâka sizleri o noktaya ulaşmaktan korusun.

hâliyle-tavrıyla-selâmıyla-gülüşüyle hep "pardon, benim parmağım kanamasın. lütfen saçımın teline zarar gelmesin. hayatını alabilir miyim? lütfen ama bak, bileğim incinmesin. alayım, alayım; hayatını alayım. n'olcak ki allasen?" diyenlerden kelli hep.

kafamda hiçbir yere koşturmayan düşünceler vardı, elimdeki kitabın bir yerlerine dalmıştım. gözlerimi başka bir noktaya çevirdiğimde aç olduğumu farkettim. kitabı bıraktım, mutfağa gittim. canım deli gibi tavuklu pilâv istiyordu, yani deli gibi dediysem yemesem ölecekmişim gibi. evde ne tavuk, ne de pirinç vardı. ve tüm isteğime rağmen dışarı çıkmaktan, markete kadar yürümekten, ona-buna selâm vermekten, alışveriş yapmaktan, eve dönmekten falan kusacak gibi iğreniyordum. istemeye istemeye bir tencereye su doldurup içine makarna attım, yağ falan döktüm. odama geçip kitabı açtım. beş dakika sonra sanki vahiy gelmiş gibi kitabı bırakıp mutfağa koştum. başka bir tencereye evdeki soğanı, domatesi, biberi falan doğradım. birkaç baharat attım. kavurdum, tencerenin kapağını kapadığımda uyanır gibi oldum ve "n'apıyorum lan ben?" dedim. makarnamın geleceğinden endişeli bir vaziyette odama döndüm. gözümün önünde tavuklu pilâv hayâliyle galiba iki sigara içtim ve galiba hiçbir şey düşünmüyordum. neyse, haşlanmış makarnaya sebze bulamacını katıp karıştırdığımda çıkan koku aklımı başımdan aldı. (burada aklımın başımdan alınması eylemi hiçbir mecaz içermemektedir.) bir tabak aldım ve servisimi hazırladım. masaya oturdum. makarnadan aldığım ilk çatalda kalbime bir nükleer bomba düştü, ikinci çatalda karşıma dedem oturdu. elinde yekpare demir şemsiyesi, suratında beyaz ve suskun bıyıkları, sevecen bir gülümseme: "nasıl olmuş oğlum?" dedi, "beğendin mi makarnayı?"

ben küçükken, benim bir dedem vardı. yani tabii ki küçükken vardı; büyük insanların dedeleri olmaz. benim dedem eve akşamları gelirdi. yekpare demir şemsiyesini kapının eşiğine üç kere vurur, sonra paltosunu çıkarırdı. beni kucağına alıp öper, sonra mutfağa götürürdü. kimseyi mutfağa sokmaz, benimle şakalaşa şakalaşa makarna yapardı. dedemin makarnasının tarifini kimse bilmezdi. aynı malzemeleri kullanırlar, "aha bu sefer oldu!" derler, yine de beceremezlerdi. ben ki o makarnayı bir severdim bir severdim; deseler ki kazana kepçe olacaksın; sevinçten terliklerimi yerdim.

bugün, yani on dört mayıs iki bin on bir günü, ben, dedemin makarnasını dedemin bıraktğı yerden devraldığımı belirtmekten onur duyuyorum. bu makarnanın tarifini gözyaşlarımdan başka kimseye vermeyeceğime, gözümün önünde olmalarına rağmen bulamadığım tavuk ve pirinç üzerine yemin ediyorum.

seyran'ın hayatı gayetle gıcırında gidiyordu. hayatının en büyük dertleri oylamasında birincilik aşk-meşk meseleleri ile komşu kadın arasında gidip geliyordu. klişe olsun diye her şey sakin bir bahar gecesi başladı. seyran bilgisayarının başında eğleniyordu. profil bilgilerini kötüye kullanmayacağına anası-avradı üstüne yemin eden bir eplikeyşına siyasi gruplarından gizli mesajlarına kadar her şeyini emanet etti. birkaç video izleyip uyudu. böyle böyle her gece yeni yeni eplikeyşınlarla sırdaş oldu. çekinli çekavtlı telefonlar aldı. her şey o kadar yavaş alt-üst oldu ki; hiçbir önlem alamadı. önce o uyurken çok önemli profilinde çok önemli arkadaşlarının gözü önünde çok önemsiz videolar-reklâmlar paylaşılmaya başlandı. sonra ondan-bundan kaçarak eğlenmeye gittiği bir mekânda aniden ÇEK-İN! oldu. sonra onun ağzından, çok önemli profilindeki çok önemli arkadaşlarına sayfa sayfa mesajlar yazıldı. iki ay sonunda seyran, porno site sahibi ile bakım ürünleri pazarlamacısı arası bir şeye dönüştü. çok önemli profilinin önemi, seyran'ın önemini bayağı bir aştı. seyran hiç farkında bile değilken profilinin paylaştığı bir karikatür gazetelere düştü. bu karikatürle ilgili başbakanlar falan açıklama yaptı. sonra seyran bir fikir kişisine dönüştü. arada da "+18 ÇOCUKLAR İZLEMESİN!" videoları paylaştığı söylenir oldu. beş ayın sonunda; seyran internetle hiçbir ilişiğinin kalmadığını, işlerin bu noktaya nasıl geldiğini hiç anlamadığını, bir de hem canım çok vaktini aldığını söyledi. kendisi o günden beri ÇEK-AVT dolaşıyor.

ancak bazı söylentilere göre seyran'ın profili hâlen gizliden gizliye aramızda dolaşıyor. değişik paylaşımlar yapıyor, bakım ürünü pazarlıyor ve ürkütücü bir fısıltıyla "ben seyran, bunlar fikirlerim, bunlar da fotoğraflarım..." diyor. eğer siz de gecenin bir vakti internette dolaşabilecek kadar cesur bir insansanız; kim bilir belki günün birinde seyran'ın profilini görebilirsiniz. sağlıcakla kalın gönül kuşları.

öğleden önce yataktan çıkmıyorum. yataktan çıktığım gibi de giyinip yollanıyorum. pastaneye gidene kadar yanımdan önce "BİZ MİLLİYETÇİ HAREKETİZ!" arabası, sonra da "KILIÇDAR KILIÇDAR KILIÇDAROĞLU!!" arabası geçiyor. pastaneden otlu poğaça alıp sahildeki çay bahçesine iniyorum. çay bahçesinin tam karşısındaki güzel sanatlar fakültesi tesislerinde bir düğün var. düğünün programı "kur'an-ı kerim dinletisi, ilâhi geçidi, semazen gösterisi." şeklinde ilerliyor. belediye başkanı çıkıp "allah-u teala başbakanımızı başımızdan eksik etmesin!" diyor. dört bir yanımdan "AMİİİN!" sesleri yükseliyor. yan masamda oturan fularlı teyzeler suratlarını buruşturuyor. iki duble çay eşliğinde kahvaltımı bitirip kalkıyorum. tekelden beş şişe bomonti alıyorum reklâm amaçlı. evime yollanıyorum. bu sırada yanımdan "SAADET BİZDEDİR!!" arabası geçiyor. eve giriyorum. biramı açıyorum. bir avuç dinamit izlemeye başlıyorum. çok huzurluyum, inanamazsın.

öğrenilen her yeni bilgi, katatonik hâli besliyorsa; hem sessizlik, bir pusat gibi koruyorsa bedeni; ancak büyük bir fırtınaya gebedir insan. diye öğretmişlerdi, lâkin yalan olabilir. heyecanla ve gururla verdiğin büyük büyük kararlar bayağı bir yanlış olabilir. götünden akan ter, sudan ucuz kalabilir. duyguların en yoğun hâldeyken birden buhar olabilir. ve tüm yaşadıkların, tüm tecrübelerin, tüm yarattıkların, tüm konuştukların; yani ki bütünüyle SEN gereksiz olabilir.

herkesten işkil kapıyorum, kapıp koluma asıyorum. bakıyorum, daha dikkatli bakıyorum, bu da diyorum arkadan hep. dolmuşum yani bildiğim, muavinim bile var. gece uyanıyorum, bir şeyler geliyor. korkuyorum, tırsıyorum, üç buçuk atıyorum, sonra diyorum sarılsan yani, sarıl bana diyorum. ne var? utanmam mı lâzım? sarılıyorum, diyorum seni seviyorum yani. geldin diyorum, sevdirdin. bir utanıyorum, bir utanıyorum, sorma liseli gibi. uykularım aperiyodik aralarla bölünüyor. bölünen sonuçları topluyorum. çarpamıyorum, dört işlemin dördüncüsü yok bende. rüyalarım ev sıcaklığından soyunmuşlar, eskiden sanki ev gibiydiler. şehrâyin gibi bir beynim vardı inanır mısın, artık diyorum bomboşsun, emlâkçının gösterdiği ev gibi. diyorum duman dolsa bari. bulamayınca çıldırıyorum, kafam kafa değilmiş sanki. yazı diyorum, gitti. gene gitti yani. n'aber bile yazamıyorum; ki nerde kaldı şehrâyin. geliyorlar, brütüs'e alkış tutup gidiyorlar. yok, gitmiyorlar. bildiğim kovuyorum. diyorum, bunu yaptınız ama, yani insan utansa biraz. klinik anlamda birer enbesil misiniz, yoksa gerçekten arınız mı ağardı? soruyorum yani, aynen böyle soruyorum. ah diyorlar, çok şakacısın. gidiyorum ama, bildiğim gidiyorum artık. iki haftadır artaud ile konuşuyorum. vah diyorum adam bildiğim benmiş yani o zamanlar. o yaptıysa ben de yaparım diyorum. olmaz diyorlar. size soran mı var diyorum. yani diyorlar bu bağlamda, konuşanı sikerim diyorum ben de, ne diyeyim. suç mu, günah mı? konuşanı sikerim. bana bu mu yasak? beynimin dur, yeter demesi mi? beynim, uyumak sadece..

Antonin Artaud (1896-1948)

loş bir odada kafaya hafiften etki eden bir müziğe oturuyorduk. ikimiz karşılıklı, ortamızda bir takım uyuşturucular, sağımızda deniz, solumuzda duvar vardı; şampanya rengi. konuşmanın bir yerinde tüm gidişatı eline aldı ve delirmekten bahsetti. ölümden bahsetti. ruhun ölümünden korkmayanların ulaştığı ruhani mertebeden, dünyayı görüş biçimlerinden, soyutluklarından bahsetti. bazen sağda-solda orda olmadığı söylenen insanlar görüyorsak ne olmuştu? ya o insanlar, günlük hayatta gördüklerimizden daha iyiyse; bunu hiç mi düşünmüyorlardı? Sahi kimler düşünmüyorlardı? onlar vardı, ilk başta onlar vardı, ama onlar kimdi, durmadan pelesenk gibi çiğnediğimiz onlar kimdi? bilsek yahut gördüğümüzü silsek bir anlamı olabilirdi. ama yoktu işte, onlar vardı ve kanıtlayamıyorduk. yani ki: dülger balıkları bir daha kabuklarından hiç çıkmayacak, isimlerini bile unutturacaklardı. anlatılacak başka hikâye kalmamıştı. ruhsuz bir son, tam da yakıştığı gibi.

sonra yavaş yavaş yok olmaya başladı.. son pikselini tam kaybolmak üzereyken öptüm. gözlerimi açtığımda gitmişti.