Mada Faka Basmaz

tabii bunun öncesi de var.

koca gövdeli sürüyle ağaç güneş ışığını kesiyor, karanlık. açıkta kalan yıllanmış ağaç kökleri arasında büyüklü küçüklü hayvanlar dolanıyorlar, ağaç kökleri kara. hüzünden ölecek ayı ile tümöründen habersiz baykuşun karşılaştığı yer, göz bebekleri kara. ayının somurtuşu ile baykuşun uçuşu eş zamanlı, saniyeler renksiz. ağaçların görünmeyen tepelerinde ağıt yakan maymunlar, sesleri kara, havadaki rutûbet renksiz. pürlibido tavşanlarla dalga geçen tilki geriniyor, yüzü ak, gözü pak. çatırtılar eşliğinde rutûbetin ortasına bir güneş ışığı, bir de köpek düşüyor, havadan. âhların anlamı ne renk?

Tarık, bu işi yapamayacağını çok geç anladı. Üç sene boyunca ofise gitti-geldi. Tonla azar işitti. Kâh Facebook’ta, kâh Twitter’da şehir insanının yalnızlığından dem vurdu. Arkadaşları aradığında “Yarına yetiştirmem gereken çok önemli işlerim var.” dedi. “Ne işi?” diye sorduklarında “İş işte!” diye hepsini başından savdı. Telefonu her kapayışı, kapıyı her vuruşu; büyük şehrin kaybolmuş insanına özgüydü. Tarık, bu üç sene içerisinde ofis içi aşk trafiğine de takıldı. Önce Meltem’den hoşlandı. Ne zaman Meltem’le baş başa kalsa Zeki Demirkubuz’dan bahsetti; ama Meltem onu hiç anlamadı. Meltem’in gerizekâlı olduğuna kanaat getirdikten sonra ise Ceren’le flört etmeye başladı. Ceren, ofisin en deli-dolu dişisiydi. Geceleri bütün barları dolaşır, her barın tuvaletinde en az bir kere kusar, garsonlara-barmenlere yavşar; sonra da arkadaşları onu evine götürene kadar bir köşede sızardı. Ceren’in bu hayat dolu karakteri, Tarık’ı baştan çıkarıyordu. Hem anlattığına göre, Ceren çocukken de ailesine hiç boyun eğmemiş; çok âsi bir gençlik geçirmiş. Okulda öğretmenlerine her kızdığında gidip tuvaletteki aynaları kırıyormuş. Ceren ne zaman bu hikâyeleri anlatmaya başlasa, Tarık sanki dünya-dışı bir varlığı dinlermiş gibi büyüleniyordu. Ceren, onun hiç bilmediği; hiç görmediği; hayal bile edemediği her şeyin simgesiydi. Sonunda Ceren’i gece dışarı çıkmaya ikna ettiğinde dünyalar onun olmuştu. Ama işte o gece, tam da Ceren kaldırım kenarındaki mazgallara doğru kusarken; Tarık, Ceren’in ağzından çıkan domates kabuğuna bakarak dünya-dışı varlıklarla ilişkiye giremeyeceğini anladı. O günden sonra içini derin bir hüzün kapladı. Kendini Kafka ile kıyaslamaya başladı. Artık ofiste geçirdiği her dakikayı eziyet olarak görüyordu. O dakikalarda evinde olmak ve durmadan yazmak istiyordu. Bu işin onu körelttiğini, tam da Kafka’nın memuriyeti gibi hayatını cehenneme çevirdiğini düşünüyordu. Ama Kafka ile kıyaslanmak o kadar hoşuna gidiyordu ki; bu yüzden işi bırakmayı aklının ucuna bile getirmiyordu. Sonunda Tarık bir gece bilgisayarının başında Radiohead dinleyip bira içerken bir blog açtı. Blogun ismini “Hüzün Labirentinde Kaybolmuş Kısa Boylu Uzun Dev” koydu. Bir ay sonra on takipçiye ulaştı ve gece-gündüz blogunu düşünmeye başladı. İkinci ayın sonunda tam yirmi beş takipçisi vardı...

insanın en sevdiği insanlar ölebilirler, kabul etmemek olmaz. ama askere de gidiyorlar, ben onu kabul edemiyorum. sanırım o askere giden insanlar da kabul edemiyorlar ve bence çok sıkılıyorlar ve bence çok üzgünler ve bence hemen dönmek istiyorlar. ben öyle yapardım. o insanları ben seviyorsam onlar da öyle yaparlar. ama asker onları bırakmaz. böylece vatanımız sakarya olur ve her bayrağın etrafında kuşlara sıkıyönetim uygulanır. karadeniz'de dağlar denize paralel uzanır. ulu vatanımızın sınırları içerisinde, özerk olan bi' vatan daha vardır. biz ona yavru vatan deriz. iç işlerine karışmayız, geçen gün sınıfta kurbağa kestik, o zaman anladım neden iç işlerine karışılmayacağını. çünkü kurbağalar eğitim zayiatı, devletler de öğretmen. kendine çok iyi bak.

artık istanbul'a sadece işim düştüğünde gidiyorum. (ayda iki-üç kez, kayıtlara geçmesi açısından) her gittiğimde de sosisli yemeden dönmüyorum, ki sağolsunlar her yerde satıyorlar, mis. araca yanaşırken işte, istanbul'da olduğumu ve hâlâ sosisli yemediğimi farkettim, büfeye koştum. sekiz yaşında bir çocuk var ki, dedim "abicim bi' sosisli, ketçap olmasın." sağolsun ketçap koydu, dedim "ketçap olmasın demiştim." (içimden "aman, ne olacak, çocuğu kırmayayım, alayım." diyordum, kayıtlara geçmeli bacısından) buralar normal hep. çocuk büfeci, ketçaplı sosis falan.

sonra çocuk büfeci dâhi olduğunu, sekiz yaşında esnaflığı kaptığını, geleceğinin parlak olduğunu falan lap diye anlatmak istemedi herhalde ki, dedi "ketçap mı koydum?", ben de dedim "ne?", dedi "koymadım ketçap.", dedim "koydun affedersin, bayağı ketçaplı o.", dedi "allah allah ben niye hatırlamıyorum?", dedim "boğazını keserim, pişman da olmam." (ama içimden, kayıtlara geçmeli gacısından)
yanisi dedim "şimdi o ekmeği elinden bırak. bıraktın mı? güzel. şimdi git ordan başka ekmek al, onu değil, şu gevrek olanını. heh, gel bak şimdi içine yeni bir sosis koy. aferin sana. al kaşığı, suyundan da koy. oy canım benim. turşu olsun bir de." eli ketçaba kaydı. "bırak ketçabı şimdi, biraz uzağına koy ketçabı, unut oğlum ketçabı, o sana göre değil." "ne diyorsun abi?" dedi. dedim "versene sosisi, ne bekletiyon? kaç lira şimdi bu? bi' buçuk liram yok, al şu bi' lirayı, üstü de borcun olsun, sonra ödersin."
"abi?" dedi.
dedim "sok o parayı cebine, itiraz istemem, genç adamsın, haydi eyvallah."

al dedi çocuklarını dedi çocuklarını istiyorsan dedi kendini dedi al kendini dedi git dedi nerde kalırsan kal dedi bana. (kayıtlara bi' geçti anasından!)

artık göreceli olmayan tek bir kavram bırakılmadığından en göreceli kavramın ödül gecelerinde kırmızı halı üzerinde en çok insan dikkat çekiyor hem insanın da çok kötü fazla kötü ölesiye kötü özellikleri olabileceğinden ve bu özelliklerini sadece güvendiği sevdiği uğruna nelerini feda edebileceği insanlara gösterdiğinden insan sevdiklerinin hayatlarını mahvetmez de kiminkini mahveder kimse bilmiyor cevabı kimse olduğundan efendim artık bizim zamanımızda çok doğru düzgün içten ve mert olmak kötülükler safında yer alırken doğru düzgün içten ve mert gözükmek iyiliklerin liderliğine oynuyor politika seviyoruz hepimiz beşikten mezara politika seviyoruz takdis ettikleriniz de politika seviyorlar efendim beni yanlış anlamayın ben biz derken sizden bahsediyorum aslında ama kendimi dışlanmış hissetmek de istemiyorum lütfen beni anlayın ben ince ruhlu alıngan içine kapanık ve kırılgan bir insanım yaşamayı hakkediyorum ama yaşamak beni hakketmiyor maksadımı aştıysam...

...siz bilmezsiniz ama ben çok kırıldım efendim. çünkü ayda bir kere balkondan düşmek gibi bir adetim var. inanmazsanız yani şu an kursağım kırık. kendisini arayıp intiharın eşiğinde olduğumu, eğer hemen beni eşikten indirmezse çıplak ayakla üşütebileceğimi, affedersiniz ishâl olabileceğimi anlattım. gayet kibarca anlattım, "lütfen" dedim yaklaşık olarak sekiz kez. ancak elimdeki telefon oyuncak bir telefonmuş, gerçeğine çok benziyormuş, ondan dolayı bu umutsuz çağrımı kendisine hiç iletemedim. oyuncak telefonlardan sonra gerçek telefonlara hiç ilgim kalmadı çünkü. gerçek olanları daha radyasyonlu, yani radyasyon da bir yerden sonra sıkıyor. bugün hangi papaz her gün pilâv yemektedir, sorarım? camdan aşağı baktığımda pilâv, yukarı tükürdüğümde antalya'nın kaş ilçesini görüyorum efendim. şu sıra ara ara oyuncak bebekler ve vitrin mankenleri ile geziyorum. çünkü ben insanlara karşı önyargılı olmayı sevmem, bence hem önyargılı insanlar da çok eklembacaklı oluyorlar. bacaklarımdaki eklem sayısı fazla bile gelirken, bir de üstüne eklembacaklı olmayı inanın hiç istemem. soğukkanlı hayvanların kanatları vardır. ricâ ederim.

...sevgili arkadaşlarım, çağımızın ilim çağı olmasından mütevellit artık biliyoruz ki; hayat ve hayata dair her şey boktandır. pislik, yani insan olmanın pisliği, yani insan tarihinin pisliği en ücra düşüncelerimize dek sızmış, bilinçaltlarımız kokuşmuş, duygularımız tükenmiştir. artık başarı kürsülerinde, sevgili kucaklarında, zanaat masalarında dahi hiçbir şey hissedemez olmuşuzdur. hayat gâilesi ve hem dünyanın çarkları hepimizi içine almış, en küçük isteğimize dek her damarımızı ezmiştir. davalarımız sönük, aşklarımız soğuk, işlerimiz de sümük hâle gelmiştir. sevgili arkadaşlarım, bugün iğrenç canlılar olarak burada toplanmış olan bizlere göre "hayat boktan." demek dahi boktan bir hadisedir. yani ki sığınabileceğimiz son çatı da yıkılmış, avuntularımız ve hüzünlerimiz plâstik ile kaplanmıştır. teselli ikramiyemiz ise bir teselli ikramiyemiz olduğunu sanmaktır. işte böylesine ileri bir uygarlığı yaratmış olan bizler, bir kutlamayı hakediyoruz. şimdi mikrofonu süblimleşen yalnızlığımıza bırakmadan önce hepinize iyi eğlenceler diliyorum...

...efendim, bazen sadece uyumak istiyorduk. çünkü başka türlüsüne dayanamıyorduk. dışarı çıktığımızda onları görüyorduk, bize selâm veriyorlardı, biz selâm vermeye bile korkuyorduk. televizyonu açsak bambaşka bir dünya vardı. çalışsak onlara hizmet ediyor, çalışmasak ölüyorduk. ölmek için ise fazlasıyla korkaktık. evimizde hiçbir şey yapmadan otursak boğuluyor, pencereden baksak ağlıyorduk. uyanık geçen her ânımız işkenceydi. o sıralar bir çoğumuz uyku haplarına bağımlı oldu. kalanlarımız intihar etti. bugün karşınızda canlı bir vücuda sahipsem, bu tamamen rastlantıların eseridir. tabii, siz rastlantılara inanmazsınız, orası başka...

elbette buralar hep götlüktü eskiden. mazinin gazisi olmaya da bir hayli göt gerek. her bi' açıklamayı bir kenara tükürelim de, yahu bunlar bunlar bir de onlar nasıl oldular da böyle oldular? hayat hâlâ hiç garip değil. hayâ garip ama.

meçhul fâiller cemiyeti'nden tanıdığım ahmet bey'in çocuk pornocuları derneği'nde ne işi var? rabbim, çıldıracağım. sanki ahmet bey kafamın içine, oradan da göz bebeklerime inmiş gibi her mecrâda onu görüyorum. ben bu iç huzurunu yakalayabilmek için senelerce uğraştım ve şimdi tüm emeklerim ellerimde eriyor. bir şey yapamıyorum. ahmet bey her yerde. banyoda bile onu görüyorum. yemek yerken, yolda yürürken, bebek beyni biçerken, her yerde ahmet bey. bu akşamki bebek katilleri toplantısına o kadar gitmek istiyorum ki, ama ahmet bey de orada olacak. nasıl kurtulabilirim ki? üstüne mi gitmeliyim, yoksa dahil olduğum her cemiyetten elimi-ayağımı mı çekmeliyim? hiç aralarına girmemiş gibi, hiç var olmamış gibi... oysa bu günlere gelebilmek için ne kadar uğraşmıştım... her şey boşuna.

- takılan plak sesini bilir misin?

arkadaşlar! hepimizin izlediği ve kesin suretle bildiği üzere, tutkunun kreması akışkandır. ov, inanılmaz bir olay yani. bence hemen lise bilgilerimizi tazeleyelim: akışkan maddeleri bir kaba tıkarsak, o kabın şeklini alırlar. lisans eğitimini tamamlamış olanlar da bok iyi bileceklerdir, kap kırılırsa akışkan madde akışmalara devam eder. kaldığı yerden mi? bunu da master seviye hekimler iyi bilir. neyse, gerilerden ilerilerden bir yerlerden yarım vole eşliğinde geliyor: "doktora yapılmaz bana, iyi bilirsin bebek, oh bebek."

- şey gibi, kapağı yırtılmış kitap gibi böyle...

anlatılamama hâli, insan ilişkilerinden yahut ketumluktan değil; dünya üzerindeki hiçbir dilin o derdi anlatacak kelimeleri barındırmamasından kelli gerçektir. anlatılamadığından ve bilinemediğinden salt hissedilir; hissedecek insanın milyarda bilmem kaç elin parmakları olduğu da bilimsel bir gerçektir. derdin suskunlaştırması popüler bir gerçek, öldürmesi arabesk bir gerçek, konuşturması bipolar, koşuşturması ise trajik bir gerçektir. dert derinin altından iğnelerini batırıyorsa, delik-deşik deri de gerçektir. delilikle melilik arasındaki ince çizgi, üstünden düşersen gerçektir. insan ancak rüyalarda, böcek ise ayrı dünyalarda gerçektir. gerçek hiç sabit olmasa da; dert, anlatılamıyorsa gerçektir.

kargaların kinine kılıç takan kargalar, sokak arası delikanlılarının amcaoğlu bandıralı çakılarında can verirler. hayatın sillesine yandan baksak sustalı, arabeskin gülleri alafranga yavşar hep. şimdi sevgili kardeşlerim, biz, biz ki döner salonu büyüklüğünde odalarda elit partiler veren, o partilere komutanları, başbakanları çağıran, çağırdıklarına dille ağda yapan bir neslin torunlarıyız. filozof sözlerine özenir, sufi kalplerine bezeniriz. çocukken elbet büyük acılar çekeriz. erken kaybetmenin verdiği büyük burunlarımızı, bir ona sürteriz, bir buna sokarız. şiiri gran-tuvalet yazarız da, anca yalınayak şiirleri beğeniriz. çünkü hepimiz biliriz ki; -iz, ancak birinci çoğul şahsa iz bırakır. iz bırakanlardan, sabah umutlarından bahsedenleri bu yüzden, ebemizi inşaata çağıranları başka sebeplerden severiz. yanisi, istifamı basıyorum.

Gençler var, yazı yazıyorlar. Güzel de yazıyorlar. Aferin onlara.

http://norgunkhepinize.tumblr.com/

göreceli dünyanın tepesinden bakan bir karınca, devasa bir mutfağın çeşitli köşelerine yapışan hamam böcekleri görür. tezgâha yapışan der ki "dünya mermerdir."
çöpte gezinene her yer küf-yağ-toz.
buzdolabının içindekine dondurucu anlamlar zulmediyor.

şimdi baktığında karıncacığım, zorlasan herkesin sevilecek bir yanı var. ama ne gerek var? böcekler ne derse desin, dünya mutfaktır sonuçta.

serban yaklaşık olarak dört aydır iş arıyordu. gerek "biz sizi ararız"lar ile, gerek "eleman açığı kapandı"lar ile dört ayını geçirmişti. derken amcasının oğlunun kankasının uzak akrabası sayesinde masabaşı bir iş buldu. sigortası yapıldı, maaşı kesinleşti. böylece yeni işiyle sarmaş dolaş oldu. sabah sekiz, akşam beş çalışıyor; 155'i arayanlara "sizi müşteri temsilcimize bağlıyoruz.", 112'yi arayanlara da "yanlış numara." diyordu. işin bedensel bir zorluğu yoktu, ama işte kafa yorgunluğu. neyse, belini biraz doğrulttuğunda hemen evlendi. üç çocuk yaptı. ölene kadar aynı kadınla evli kaldı. ölene kadar aynı işte çalıştı.

moda jargonla gayet kültürlüydü. camus'yü de bilirdi, sartre'ı da. varoluşçuluğun tüm kutsal kitaplarını usûlen hatmetmiş, post-modernizm çağını idrak ettiği gün "yaratılmadık kalmadı." demişti. yanisi her yenilgiye bir mazereti vardı. dışarıdan saygıdeğer, içeriden uçarı-kaçarı gözüktüğüne inanıyordu. üstlük olarak, bazen her şeyi yapabileceği gibi bir hisse kapılacak kadar lüks sahibiydi. yalnızı da kalabalığı da yaşamayı pek bi' iyi öğrenmişti. kendinden çaldığı hayatın kılıfı tam dikilmek üzereydi ki, dengesini kaybetti. kırk ayakta iki yüz tırnak. hem tek bir eli bile yoktu ki o taşı tepeye taşısın, sonra yine taşısın, sonra yine, sonra yine daha iyi taşısın. cinnet geçirip alafranga tuvalet kullanmaya başladı. sonrasında beyefendice devam etti. aferin.