Mada Faka Basmaz

demliklerin yaşadığı züccaciye adasında her demliğin içine girmek istediği bir çay parkı varmış. bu çay parkının etrafı dikenli teller, sniper menşei kuleler ve üstüne kuduz köpeklerle çevriliymiş. parkın etrafı ölü demlik parçalarıyla dolar dolar taşarmış. her demlik doğduğunda kulağına bu parkın ismi fısıldanır ve demlik ölünceye dek o parkın hayâliyle yaşarmış. müthiş çay parkı ise güvenli duvarlarının ardında başıboş dururmuş.

bazı demlikler asıllarını inkâr etmeye başlamışlar. kafalarındaki park hayâlini atıp, yerine gündelik işler koymuşlar. parkın yakınına bile yanaşmadan başıboş gezer olmuşlar. artık bu başıboşluklarından mı dersiniz, yoksa bezgin isyanlarından mı bilemem; gökten devasa pompalar fırlatılmaya başlanmış. devasa pompalar, bu isyankâr demlikleri alıp parkın göbeğine fırlatıyorlarmış.

son.

şimdi bir an hayâl et. yatağın yanındasın, ayakta bekliyorsun. ter içindesin. çırılçıplaksın. yatakta az önce bedenini bedeninden ayırdığın bir kadın var. saçı-başı dağılmış, makyajı akmış, diş izleriyle süslenmiş, kıçı kıpkırmızı olmuş. memelerinde salyaların var, vücudundaki deliklerden dışarı hücum eden sıvılar birbirlerine karışmış. yorgun, mutlu ve sevgi dolu gözlerle sana bakıyor. onu bu hâle sen getirdin. sigara paketine uzanıyorsun. yataktaki kadının yüzüne bakıp sigara isteyip istemediğini soruyorsun. gülümseyip sigaranı yakıyorsun.

şimdi başka bir an hayâl et. koltuğunda oturmuş camdan dışarıyı izliyorsun. kucağında az önce bitirdiğin bir kitap. içine gire-çıka, atmosferine bulana çakıla bitirmişin. sayfa köşeleri kirlenmiş. elindeki pislikler, yağlar, kremler; kitabın sayfalarına bulaşmış. belki kapağını kırmışın. belki ayracı düşürdüğün için sayfalardan birini kıvırmışın. eline ilk aldığın andan daha da yaşlanmış olarak sana bakıyor. tüm alâmet-i farikaları birlikte harika zaman geçirdiğinize işaret ediyor. o kitabı sen bitirdin.

başka bir an: internetten bilmem kaç kilobaytlık bir e-kitap indirdin. yazıcıdan a4 kâğıtlara bastırdın. o kâğıtları birbirine zımbaladın. okudun, bir köşeye attın. seni bilemem de, ben vannaytsitend sevmem. pornodan da soğuyorum affedersin.

dünyaya sabrım tüketim çılgınlığına kurban gidiyor. dünya derken, ergen gibi, kompil dünyadan bahsediyorlar. benim ona sabrım tükeniyor, depodaki stoklarla sınırlı kalıyorum. depoya klima taktırmak için bin bir eksi bin tane işe bakıyorum. göbeğimde yumurta pişiriyorum, acılı. sabrım sabri bey misâli ALLAAAH deyip de ayaklanıyor, estağfurullah deyip oturuyor. ulan! ulan derken, sinirli olduğumu göstermek bâbından. şöyle ki: ULAN! evet, sinirlerim de hopluyorlar. bir hopluyorlar, bir de şeykitap şekerim. gözlerimin önündeki karıncalar ve parıltılar ve gölgeler ve aynalar ve onlar ve hem bunlar, aklımı çok karıştırıyorlar. HUZUR istemiyorum, istediğimden kelli böyleyim.

iç dünya, ne vakit dış dünyadan daha geniş ve daha evlâ hâle gelirse; kaçırılan gemiler ne vakit tıpış tıpış geri dönerse; pankreas ile beyincik ne vakit yer değiştirirse, hem ne zaman tedavülden kalkarsa köpeklerin kulaklarındaki küpeler, o vakit işte yani bir gün o gemi mutlaka gelecek sevgili burak aksak.

sonuçta biz böyle topyekün biz olarak kucağımızdaki yara izlerini kapatmayı da öğrendik. amin.

led ekranlar kafa bulandırır. zira zevksiz bir zenginden daha gereksiz bir yaşam formu hâlen bulunamadı, tabii ki açtığın göte kaş-göz çizsen, desen ki "bakın ortası da kıllı, performans sanatçısıyım.", derler ki "gecelik on bin yeter mi?"

bu kadar lânet etmesem, sofu gibi olurdum. zira ac/dc kadar basit ilişkileri kompleks yapılar olarak algılamaktan daha gereksiz bir eylem hâlen bulunamadı. sene olmuş bi milyon, desen ki "insanlar çok garip.", hâlâ inanan çıkıyor.

istiyor musun? istiyor musun? istiyor musun denizin termos gibi ılık sularından gelen kimyasal atığı? uysa da uymasa da çav belli.

arkaplâna zıttını koymak hep güzel. iki sevgili sevişirken, bir kaç kilometre ötede bir bebeğin bilenmiş bıçaklarla biçildiğini bildirmek. küçükten bir çocuğun hayatı bozulmamacasına tamir edilmişken, yan evde cinnet geçiren bir babadan bahsetmek. tam teçhizatlı profesyonel askerler ile sapanlı çocuklar savaşırlarken, insanın içindeki iyi özelliklerden bahsetmek. hayat amacını hamile kadınların karınlarını deşmekte sabit kılmış bir sosyopatın gözünden dünyaya bakarken; safiyâne bağışları, karşılıksız iyilikleri görmek. hele ki fonda silver mt zion çalıyorsa, bunlar hep güzel.

sonra şeyler de var. ben seni, sen beni sevdiğin için değil, ben seni, sen katıksız sen olduğun için sevdiğimden mütevellit kalbimin en ücrâsını sahibinden satılık almışın. boğazlı kazak manzaralı, emlâkçı parası yok, oh kelle. o kadar insanın, o kadar pisliğin ve hem o kadar geçtinin üstünden kararmış, kararmış da sigara kutusunun üstüne fotoğrafı basılmış kalplerimizi didik didik edip en temiz noktasını buluyoruz ya, buluyoruz da o noktayla seviyoruz ya birbirimizi, o işte meselâ çok sportmence bir davranış. önümüzdeki on senenin fair-play ödüllerini kafadan toplarız. yani küçümseme, CVlerimizde on tane fair-play ödülü yazması ne demek biliyor musun, ohooooooo süper bi' şey yani. sonra ben seni severken, sevip de kendimi o duyguya teslim ederken; hayatıma en mükellefinden bir amaç bulmuş gibi hissediyorum ya -böyle hissediyorum, biliyor musun?- çok güzel lan o his. her türlü estetik kalıbına göre çok güzel. onu demeye geldim aslında.

elbet kuntince psikoanalitik açıklamaları vardır, amma umrumda değil. insan denen varlık, kötülük yaptığını hissederek eylemlerine devam ettiği vakit, bir noktadan sonra geri dönüşü olmuyor. o noktadan sonra işte, içindeki karanlık çıkıp suratına yapışıyor. öteki ile tüm ilişkilerinde hasis ve ikiyüzlü taraf rolünü baştan kabul ediyor. böylelikle içindeki "kötülük yapıyorum." hissinden de kurtuluyor. tarafsızca bakıldığında adil bir anlaşma, di mi karşim? yüce allah-u kelalâka sizleri o noktaya ulaşmaktan korusun.

hâliyle-tavrıyla-selâmıyla-gülüşüyle hep "pardon, benim parmağım kanamasın. lütfen saçımın teline zarar gelmesin. hayatını alabilir miyim? lütfen ama bak, bileğim incinmesin. alayım, alayım; hayatını alayım. n'olcak ki allasen?" diyenlerden kelli hep.

kafamda hiçbir yere koşturmayan düşünceler vardı, elimdeki kitabın bir yerlerine dalmıştım. gözlerimi başka bir noktaya çevirdiğimde aç olduğumu farkettim. kitabı bıraktım, mutfağa gittim. canım deli gibi tavuklu pilâv istiyordu, yani deli gibi dediysem yemesem ölecekmişim gibi. evde ne tavuk, ne de pirinç vardı. ve tüm isteğime rağmen dışarı çıkmaktan, markete kadar yürümekten, ona-buna selâm vermekten, alışveriş yapmaktan, eve dönmekten falan kusacak gibi iğreniyordum. istemeye istemeye bir tencereye su doldurup içine makarna attım, yağ falan döktüm. odama geçip kitabı açtım. beş dakika sonra sanki vahiy gelmiş gibi kitabı bırakıp mutfağa koştum. başka bir tencereye evdeki soğanı, domatesi, biberi falan doğradım. birkaç baharat attım. kavurdum, tencerenin kapağını kapadığımda uyanır gibi oldum ve "n'apıyorum lan ben?" dedim. makarnamın geleceğinden endişeli bir vaziyette odama döndüm. gözümün önünde tavuklu pilâv hayâliyle galiba iki sigara içtim ve galiba hiçbir şey düşünmüyordum. neyse, haşlanmış makarnaya sebze bulamacını katıp karıştırdığımda çıkan koku aklımı başımdan aldı. (burada aklımın başımdan alınması eylemi hiçbir mecaz içermemektedir.) bir tabak aldım ve servisimi hazırladım. masaya oturdum. makarnadan aldığım ilk çatalda kalbime bir nükleer bomba düştü, ikinci çatalda karşıma dedem oturdu. elinde yekpare demir şemsiyesi, suratında beyaz ve suskun bıyıkları, sevecen bir gülümseme: "nasıl olmuş oğlum?" dedi, "beğendin mi makarnayı?"

ben küçükken, benim bir dedem vardı. yani tabii ki küçükken vardı; büyük insanların dedeleri olmaz. benim dedem eve akşamları gelirdi. yekpare demir şemsiyesini kapının eşiğine üç kere vurur, sonra paltosunu çıkarırdı. beni kucağına alıp öper, sonra mutfağa götürürdü. kimseyi mutfağa sokmaz, benimle şakalaşa şakalaşa makarna yapardı. dedemin makarnasının tarifini kimse bilmezdi. aynı malzemeleri kullanırlar, "aha bu sefer oldu!" derler, yine de beceremezlerdi. ben ki o makarnayı bir severdim bir severdim; deseler ki kazana kepçe olacaksın; sevinçten terliklerimi yerdim.

bugün, yani on dört mayıs iki bin on bir günü, ben, dedemin makarnasını dedemin bıraktğı yerden devraldığımı belirtmekten onur duyuyorum. bu makarnanın tarifini gözyaşlarımdan başka kimseye vermeyeceğime, gözümün önünde olmalarına rağmen bulamadığım tavuk ve pirinç üzerine yemin ediyorum.

seyran'ın hayatı gayetle gıcırında gidiyordu. hayatının en büyük dertleri oylamasında birincilik aşk-meşk meseleleri ile komşu kadın arasında gidip geliyordu. klişe olsun diye her şey sakin bir bahar gecesi başladı. seyran bilgisayarının başında eğleniyordu. profil bilgilerini kötüye kullanmayacağına anası-avradı üstüne yemin eden bir eplikeyşına siyasi gruplarından gizli mesajlarına kadar her şeyini emanet etti. birkaç video izleyip uyudu. böyle böyle her gece yeni yeni eplikeyşınlarla sırdaş oldu. çekinli çekavtlı telefonlar aldı. her şey o kadar yavaş alt-üst oldu ki; hiçbir önlem alamadı. önce o uyurken çok önemli profilinde çok önemli arkadaşlarının gözü önünde çok önemsiz videolar-reklâmlar paylaşılmaya başlandı. sonra ondan-bundan kaçarak eğlenmeye gittiği bir mekânda aniden ÇEK-İN! oldu. sonra onun ağzından, çok önemli profilindeki çok önemli arkadaşlarına sayfa sayfa mesajlar yazıldı. iki ay sonunda seyran, porno site sahibi ile bakım ürünleri pazarlamacısı arası bir şeye dönüştü. çok önemli profilinin önemi, seyran'ın önemini bayağı bir aştı. seyran hiç farkında bile değilken profilinin paylaştığı bir karikatür gazetelere düştü. bu karikatürle ilgili başbakanlar falan açıklama yaptı. sonra seyran bir fikir kişisine dönüştü. arada da "+18 ÇOCUKLAR İZLEMESİN!" videoları paylaştığı söylenir oldu. beş ayın sonunda; seyran internetle hiçbir ilişiğinin kalmadığını, işlerin bu noktaya nasıl geldiğini hiç anlamadığını, bir de hem canım çok vaktini aldığını söyledi. kendisi o günden beri ÇEK-AVT dolaşıyor.

ancak bazı söylentilere göre seyran'ın profili hâlen gizliden gizliye aramızda dolaşıyor. değişik paylaşımlar yapıyor, bakım ürünü pazarlıyor ve ürkütücü bir fısıltıyla "ben seyran, bunlar fikirlerim, bunlar da fotoğraflarım..." diyor. eğer siz de gecenin bir vakti internette dolaşabilecek kadar cesur bir insansanız; kim bilir belki günün birinde seyran'ın profilini görebilirsiniz. sağlıcakla kalın gönül kuşları.

öğleden önce yataktan çıkmıyorum. yataktan çıktığım gibi de giyinip yollanıyorum. pastaneye gidene kadar yanımdan önce "BİZ MİLLİYETÇİ HAREKETİZ!" arabası, sonra da "KILIÇDAR KILIÇDAR KILIÇDAROĞLU!!" arabası geçiyor. pastaneden otlu poğaça alıp sahildeki çay bahçesine iniyorum. çay bahçesinin tam karşısındaki güzel sanatlar fakültesi tesislerinde bir düğün var. düğünün programı "kur'an-ı kerim dinletisi, ilâhi geçidi, semazen gösterisi." şeklinde ilerliyor. belediye başkanı çıkıp "allah-u teala başbakanımızı başımızdan eksik etmesin!" diyor. dört bir yanımdan "AMİİİN!" sesleri yükseliyor. yan masamda oturan fularlı teyzeler suratlarını buruşturuyor. iki duble çay eşliğinde kahvaltımı bitirip kalkıyorum. tekelden beş şişe bomonti alıyorum reklâm amaçlı. evime yollanıyorum. bu sırada yanımdan "SAADET BİZDEDİR!!" arabası geçiyor. eve giriyorum. biramı açıyorum. bir avuç dinamit izlemeye başlıyorum. çok huzurluyum, inanamazsın.

öğrenilen her yeni bilgi, katatonik hâli besliyorsa; hem sessizlik, bir pusat gibi koruyorsa bedeni; ancak büyük bir fırtınaya gebedir insan. diye öğretmişlerdi, lâkin yalan olabilir. heyecanla ve gururla verdiğin büyük büyük kararlar bayağı bir yanlış olabilir. götünden akan ter, sudan ucuz kalabilir. duyguların en yoğun hâldeyken birden buhar olabilir. ve tüm yaşadıkların, tüm tecrübelerin, tüm yarattıkların, tüm konuştukların; yani ki bütünüyle SEN gereksiz olabilir.

herkesten işkil kapıyorum, kapıp koluma asıyorum. bakıyorum, daha dikkatli bakıyorum, bu da diyorum arkadan hep. dolmuşum yani bildiğim, muavinim bile var. gece uyanıyorum, bir şeyler geliyor. korkuyorum, tırsıyorum, üç buçuk atıyorum, sonra diyorum sarılsan yani, sarıl bana diyorum. ne var? utanmam mı lâzım? sarılıyorum, diyorum seni seviyorum yani. geldin diyorum, sevdirdin. bir utanıyorum, bir utanıyorum, sorma liseli gibi. uykularım aperiyodik aralarla bölünüyor. bölünen sonuçları topluyorum. çarpamıyorum, dört işlemin dördüncüsü yok bende. rüyalarım ev sıcaklığından soyunmuşlar, eskiden sanki ev gibiydiler. şehrâyin gibi bir beynim vardı inanır mısın, artık diyorum bomboşsun, emlâkçının gösterdiği ev gibi. diyorum duman dolsa bari. bulamayınca çıldırıyorum, kafam kafa değilmiş sanki. yazı diyorum, gitti. gene gitti yani. n'aber bile yazamıyorum; ki nerde kaldı şehrâyin. geliyorlar, brütüs'e alkış tutup gidiyorlar. yok, gitmiyorlar. bildiğim kovuyorum. diyorum, bunu yaptınız ama, yani insan utansa biraz. klinik anlamda birer enbesil misiniz, yoksa gerçekten arınız mı ağardı? soruyorum yani, aynen böyle soruyorum. ah diyorlar, çok şakacısın. gidiyorum ama, bildiğim gidiyorum artık. iki haftadır artaud ile konuşuyorum. vah diyorum adam bildiğim benmiş yani o zamanlar. o yaptıysa ben de yaparım diyorum. olmaz diyorlar. size soran mı var diyorum. yani diyorlar bu bağlamda, konuşanı sikerim diyorum ben de, ne diyeyim. suç mu, günah mı? konuşanı sikerim. bana bu mu yasak? beynimin dur, yeter demesi mi? beynim, uyumak sadece..

Antonin Artaud (1896-1948)

loş bir odada kafaya hafiften etki eden bir müziğe oturuyorduk. ikimiz karşılıklı, ortamızda bir takım uyuşturucular, sağımızda deniz, solumuzda duvar vardı; şampanya rengi. konuşmanın bir yerinde tüm gidişatı eline aldı ve delirmekten bahsetti. ölümden bahsetti. ruhun ölümünden korkmayanların ulaştığı ruhani mertebeden, dünyayı görüş biçimlerinden, soyutluklarından bahsetti. bazen sağda-solda orda olmadığı söylenen insanlar görüyorsak ne olmuştu? ya o insanlar, günlük hayatta gördüklerimizden daha iyiyse; bunu hiç mi düşünmüyorlardı? Sahi kimler düşünmüyorlardı? onlar vardı, ilk başta onlar vardı, ama onlar kimdi, durmadan pelesenk gibi çiğnediğimiz onlar kimdi? bilsek yahut gördüğümüzü silsek bir anlamı olabilirdi. ama yoktu işte, onlar vardı ve kanıtlayamıyorduk. yani ki: dülger balıkları bir daha kabuklarından hiç çıkmayacak, isimlerini bile unutturacaklardı. anlatılacak başka hikâye kalmamıştı. ruhsuz bir son, tam da yakıştığı gibi.

sonra yavaş yavaş yok olmaya başladı.. son pikselini tam kaybolmak üzereyken öptüm. gözlerimi açtığımda gitmişti.

...insanlardan neyin bıkmadım. yani evet, usandım; lâkin katiyyen bıkmadım. yaşama bu yüzden yüzümü dönmedim. benim nedenim apayrı. söylemekten utanıyorum, yani dinlerseniz dudak bükecek, omuz silkecek, "Bi' bu eksikti!" diyecek olmanızdan korkuyorum. bir yandan da battı balık yan gider işte, ondan kelli diyeceğim budur ki: üşümüş gözler görmekten bıktım, bir çiftine daha dayanamam... ukalâlık ettiysem özür dilerim.

Doğru adamı buldum, çok mutluyuz yakında evleniyoruz dedi geçenlerde bir arkadaşım. Ben de hiç durur muyum, yapıştırdım cevabı. "Nereden anladın doğru adam olduğunu?" diye sordum. "Kavun değil ki bu koklayıp anlayasın doğru olup olmadığını." diyerek de kâh espritüel kâh ketum olduğumu gösterdim. Anladım işte dedi. Beni seviyor, önem veriyor, yanında değerli hissediyorum kendimi. Mutluyum, o yüzden doğru adam dedi. Hem kariyeri iyi, parası da var, iyi bir baba olabilir. E daha ne olsun?

Bu cümleler aşık olduğun bir adamı anlatmaktan çok çok uzak aslında. Çünkü bence bunlar yanlış, çünkü ben en iyisini biliyorum, çünkü çok gördüm, çünkü herkes beni dinler, çünkü harikayım, aman tanrım hemen koşup kendimi kötülemeliyim, ay dayanamıyorum. Kendimi kötüleme karizmasını çok seviyorum. Allah'ım, sana geliyorum! Neyse, doğru adam, seni mutlu ettirecek, hayatın boyunca rahat hissetmeni sağlayacak adam değildir bana göre. Doğru adam var mı gerçekten bilmiyorum ama varsa da böyle bir şey değil. Yok, kesinlikle değil; nerden mi biliyorum? Çünkü benim Twitter'da yaptığım tespitleri kimse yapamıyor. Adeta bir post-modern çağ filozofuyum, adeta Şebinkarahisarlı bir Meryem'im adeta. Adeta böyle bi' şey, şey işte, şey, Allah'ım sana geliyorum! Neyse, bana kendimi iyi hissettirecek bir adamla hayatımı birleştirmek bencillikten başka bir şey olmaz. Eğer bir adamla evlenmeye karar verirsem bir gün, beni mutlu etmenin yanında üzmeyi, acı çektirmeyi bilen biri de olmasını isterim. Benim doğru adam tanımım da bu. Şunlar da şu, onlar da o. Kuşlar da kuş, böcekler de böcek. Meme de meme, göt de göt. Böyle okuyunca kulağa deli saçması gibi geliyor biliyorum. Üzülmeyin, zaten hepsi deli saçması zaten. Kendime deli deyince süper karizma yapıyorum, çaktırma, şşş. Neyse, benim için acı çekmek de, bazen mutsuz olmak da bir ilişkinin olmazsa olmazı. Mutsuz olmadan, acı çekmeden mutluluğun kıymetini bilemezsin çünkü. Evet evet, benceböyle yani. Bence yani. Bencesi böyle. Seni bilemem, ama bence böyle. Evet. Hıhım.
Pek çok kadının kendilerine doğru adam yalanı söylediklerini düşünüyorum aslında. Biz kadınların doğasında ilgilenilme isteği var fazlasıyla. Bu isteğini doyurabilen bir erkek, çoğu kadına göre doğru adam olabiliyor. İşte bana göre olamıyor. Çünkü azla yetinemem ben, "Ya hep! Ya hiç!" derim her zaman. Derim yani. Karakterim bu benim. Evet, karakterli bir insanım. Hele ki yaş da biraz ilerlediyse, yalnız kalma korkusu da sardıysa, kendilerine söyledikleri yalana önce kendileri inanıyorlar. Nerden mi biliyorum? Ben de geçtim o yollardan. Peheeey, yaş kemâle erdi işte, ehem. Neyse, beni önemsiyor, bana değer veriyor, bir dediğimi iki etmiyor, eh o halde doğru adam bu kafasına giriyorlar. Yok öyle bir dünya sevgili hemcinslerim. Size acı bir haber vereyim; o doğru sandığınız adamlar bir süre sonra sıkılıp kaçıyor ve sizler onların aslında doğru adam olmadığını anlıyorsunuz acı bir şekilde. Ki bence zaten doğru adam diye bir şey de yok. Kaçıyorlar işte, sende unuttuğu kazağını geri almasını bekliyorsun, ama almıyor. Kazağa bakıyorsun, duvara bakıyorsun, yıllar geçiyor. Dönmüyor işte dönmüyor. Sonra evine doktorlar giriyorlar, ellerini bağlıyorlar, bir arabaya bindiriyorlar, piknik alanı gibi bi' hastaneye götürüyorlar, sonra koğuşa atıyorlar, sonra ordaki Sabiha abla donunu istiyor, vermiyorsun, Sabiha abla sana saldırıyor, kafanı kalorifere vuruyor, sonra kanlar akıyor, kanlar akıyor, kanlar akıyor, sonra, so-son-sonra ALLAH'IM SANA GELİYORUM! Neyse, yanlışları diğerlerine göre daha az olan adam var. Hıhım, kesinlikle öyle, evet, bence kesin yani. Kanlar akıyor, hıhım, kesin.
Ben de gidip yanlışı daha az olan adamın doğru adam olduğuna kendimi inandırmaya başlayayım o halde. Görüşürüz okuyucu. Kanlar akıyor, hıhım, evet.

A Tribute to This!

yavaş yavaş toplandılar. mağara aralıklarından, gayya gurultularından, göğün genişliğinden parça parça toplandılar. sanki onların dışında kimsenin bilemeyeceği bir SÛR varmış da, o SÛR'a üflenmiş gibi bir araya geldiler. önce ayak parmakları ve kimliksiz kaslarla isimsiz kemikler birleşip iki tane ayak oluşturdular. sonra uzaktan bakana yanardağ gibi gözüken bir birleşme başladı. yerden göğe doğru bir vücut inşaa edildi. görene çok tanıdık, bakana çok sıradan, duyana çok sessiz gelen bir vücut. iki bacağının arasından kaf dağı kamaşır. kamaşmakla kalmaz, vücuda verip veriştirir ve lâkin vücut hiç hareket etmez artık. sanki hiç vücûda gelmemiş gibi, sanki yeni komşu olan kanlar-kemikler-kaslar-beyinler yeni yerlerini yadırgamışlar gibi. kaf dağı'nın tepesindeki kuşun adı da Ketin. Ketin'in gördüğü vücut, diğer görünüşlere göre farklı, gibi, sanki. tabandan diz kapağına dek kafasını kaldırması iki yıl sürer, dizden bele kadar olan bölüm karanlık, belden göğüs kafesine hadi yedi sene desek de; zamanın zeminini zırıldatan aslında göz bebekleri. akı yokmuş, karası çokmuş, ışığı da körmüş gibi. bakınca kadîm acılara gülecekmiş, canlının içini okuyup, eşyanın yasasını kıracakmış gibi. bilinçaltını örten tek battaniye yokmuş, yerküre gökküreye, gökküre de uzay diyarlara uçacakmış gibi. seyretmesi için âleme inmiş, sanki büyük bir güzellik bahşetmiş, ücrâ sırların toplandığı sinir ucunda tahterevalliye binecekmiş gibi. tahterevalliden havalanıp bir kuşa dönüşecekmiş gibi. bir kuşa dönüşecek de pırıl pırıl uçup Ketin'in yanına konacakmış gibi. yani ki kalp dayanmazmış gibi ölüp de dağın tepesinden yere çakılmış Ketin.

patır patır parıldayan pirinç renkli gözlerim var. sonra efenime söyleyeyim, duygu dışı bir düş gücüm; bedenden beri bir halsizlik. zûl zannettiğim işlerim var. ziller zırıldar. ZRRRRRR!

her şeyi anlatabildiğim hiç kişi; arzu nesnem olan piç kişi; bakıp da boğulmadığım hayâli tek kişi var. toplarsam totalde hiç sevmediğim bir sevgilim var. ışıldamayan ışıldak sanki.

turunçgilleri tuvalde tutan gözlerim var. beyazları renklilere rahvan eden gözlüklerim. anlamı anaya bacıya anırtan cümlelerim. bir de perileri çatırdatan çetin ceviz bir canım var.

yani ki yeterli.