Mada Faka Basmaz

herkesten işkil kapıyorum, kapıp koluma asıyorum. bakıyorum, daha dikkatli bakıyorum, bu da diyorum arkadan hep. dolmuşum yani bildiğim, muavinim bile var. gece uyanıyorum, bir şeyler geliyor. korkuyorum, tırsıyorum, üç buçuk atıyorum, sonra diyorum sarılsan yani, sarıl bana diyorum. ne var? utanmam mı lâzım? sarılıyorum, diyorum seni seviyorum yani. geldin diyorum, sevdirdin. bir utanıyorum, bir utanıyorum, sorma liseli gibi. uykularım aperiyodik aralarla bölünüyor. bölünen sonuçları topluyorum. çarpamıyorum, dört işlemin dördüncüsü yok bende. rüyalarım ev sıcaklığından soyunmuşlar, eskiden sanki ev gibiydiler. şehrâyin gibi bir beynim vardı inanır mısın, artık diyorum bomboşsun, emlâkçının gösterdiği ev gibi. diyorum duman dolsa bari. bulamayınca çıldırıyorum, kafam kafa değilmiş sanki. yazı diyorum, gitti. gene gitti yani. n'aber bile yazamıyorum; ki nerde kaldı şehrâyin. geliyorlar, brütüs'e alkış tutup gidiyorlar. yok, gitmiyorlar. bildiğim kovuyorum. diyorum, bunu yaptınız ama, yani insan utansa biraz. klinik anlamda birer enbesil misiniz, yoksa gerçekten arınız mı ağardı? soruyorum yani, aynen böyle soruyorum. ah diyorlar, çok şakacısın. gidiyorum ama, bildiğim gidiyorum artık. iki haftadır artaud ile konuşuyorum. vah diyorum adam bildiğim benmiş yani o zamanlar. o yaptıysa ben de yaparım diyorum. olmaz diyorlar. size soran mı var diyorum. yani diyorlar bu bağlamda, konuşanı sikerim diyorum ben de, ne diyeyim. suç mu, günah mı? konuşanı sikerim. bana bu mu yasak? beynimin dur, yeter demesi mi? beynim, uyumak sadece..

Antonin Artaud (1896-1948)

loş bir odada kafaya hafiften etki eden bir müziğe oturuyorduk. ikimiz karşılıklı, ortamızda bir takım uyuşturucular, sağımızda deniz, solumuzda duvar vardı; şampanya rengi. konuşmanın bir yerinde tüm gidişatı eline aldı ve delirmekten bahsetti. ölümden bahsetti. ruhun ölümünden korkmayanların ulaştığı ruhani mertebeden, dünyayı görüş biçimlerinden, soyutluklarından bahsetti. bazen sağda-solda orda olmadığı söylenen insanlar görüyorsak ne olmuştu? ya o insanlar, günlük hayatta gördüklerimizden daha iyiyse; bunu hiç mi düşünmüyorlardı? Sahi kimler düşünmüyorlardı? onlar vardı, ilk başta onlar vardı, ama onlar kimdi, durmadan pelesenk gibi çiğnediğimiz onlar kimdi? bilsek yahut gördüğümüzü silsek bir anlamı olabilirdi. ama yoktu işte, onlar vardı ve kanıtlayamıyorduk. yani ki: dülger balıkları bir daha kabuklarından hiç çıkmayacak, isimlerini bile unutturacaklardı. anlatılacak başka hikâye kalmamıştı. ruhsuz bir son, tam da yakıştığı gibi.

sonra yavaş yavaş yok olmaya başladı.. son pikselini tam kaybolmak üzereyken öptüm. gözlerimi açtığımda gitmişti.

...insanlardan neyin bıkmadım. yani evet, usandım; lâkin katiyyen bıkmadım. yaşama bu yüzden yüzümü dönmedim. benim nedenim apayrı. söylemekten utanıyorum, yani dinlerseniz dudak bükecek, omuz silkecek, "Bi' bu eksikti!" diyecek olmanızdan korkuyorum. bir yandan da battı balık yan gider işte, ondan kelli diyeceğim budur ki: üşümüş gözler görmekten bıktım, bir çiftine daha dayanamam... ukalâlık ettiysem özür dilerim.

Doğru adamı buldum, çok mutluyuz yakında evleniyoruz dedi geçenlerde bir arkadaşım. Ben de hiç durur muyum, yapıştırdım cevabı. "Nereden anladın doğru adam olduğunu?" diye sordum. "Kavun değil ki bu koklayıp anlayasın doğru olup olmadığını." diyerek de kâh espritüel kâh ketum olduğumu gösterdim. Anladım işte dedi. Beni seviyor, önem veriyor, yanında değerli hissediyorum kendimi. Mutluyum, o yüzden doğru adam dedi. Hem kariyeri iyi, parası da var, iyi bir baba olabilir. E daha ne olsun?

Bu cümleler aşık olduğun bir adamı anlatmaktan çok çok uzak aslında. Çünkü bence bunlar yanlış, çünkü ben en iyisini biliyorum, çünkü çok gördüm, çünkü herkes beni dinler, çünkü harikayım, aman tanrım hemen koşup kendimi kötülemeliyim, ay dayanamıyorum. Kendimi kötüleme karizmasını çok seviyorum. Allah'ım, sana geliyorum! Neyse, doğru adam, seni mutlu ettirecek, hayatın boyunca rahat hissetmeni sağlayacak adam değildir bana göre. Doğru adam var mı gerçekten bilmiyorum ama varsa da böyle bir şey değil. Yok, kesinlikle değil; nerden mi biliyorum? Çünkü benim Twitter'da yaptığım tespitleri kimse yapamıyor. Adeta bir post-modern çağ filozofuyum, adeta Şebinkarahisarlı bir Meryem'im adeta. Adeta böyle bi' şey, şey işte, şey, Allah'ım sana geliyorum! Neyse, bana kendimi iyi hissettirecek bir adamla hayatımı birleştirmek bencillikten başka bir şey olmaz. Eğer bir adamla evlenmeye karar verirsem bir gün, beni mutlu etmenin yanında üzmeyi, acı çektirmeyi bilen biri de olmasını isterim. Benim doğru adam tanımım da bu. Şunlar da şu, onlar da o. Kuşlar da kuş, böcekler de böcek. Meme de meme, göt de göt. Böyle okuyunca kulağa deli saçması gibi geliyor biliyorum. Üzülmeyin, zaten hepsi deli saçması zaten. Kendime deli deyince süper karizma yapıyorum, çaktırma, şşş. Neyse, benim için acı çekmek de, bazen mutsuz olmak da bir ilişkinin olmazsa olmazı. Mutsuz olmadan, acı çekmeden mutluluğun kıymetini bilemezsin çünkü. Evet evet, benceböyle yani. Bence yani. Bencesi böyle. Seni bilemem, ama bence böyle. Evet. Hıhım.
Pek çok kadının kendilerine doğru adam yalanı söylediklerini düşünüyorum aslında. Biz kadınların doğasında ilgilenilme isteği var fazlasıyla. Bu isteğini doyurabilen bir erkek, çoğu kadına göre doğru adam olabiliyor. İşte bana göre olamıyor. Çünkü azla yetinemem ben, "Ya hep! Ya hiç!" derim her zaman. Derim yani. Karakterim bu benim. Evet, karakterli bir insanım. Hele ki yaş da biraz ilerlediyse, yalnız kalma korkusu da sardıysa, kendilerine söyledikleri yalana önce kendileri inanıyorlar. Nerden mi biliyorum? Ben de geçtim o yollardan. Peheeey, yaş kemâle erdi işte, ehem. Neyse, beni önemsiyor, bana değer veriyor, bir dediğimi iki etmiyor, eh o halde doğru adam bu kafasına giriyorlar. Yok öyle bir dünya sevgili hemcinslerim. Size acı bir haber vereyim; o doğru sandığınız adamlar bir süre sonra sıkılıp kaçıyor ve sizler onların aslında doğru adam olmadığını anlıyorsunuz acı bir şekilde. Ki bence zaten doğru adam diye bir şey de yok. Kaçıyorlar işte, sende unuttuğu kazağını geri almasını bekliyorsun, ama almıyor. Kazağa bakıyorsun, duvara bakıyorsun, yıllar geçiyor. Dönmüyor işte dönmüyor. Sonra evine doktorlar giriyorlar, ellerini bağlıyorlar, bir arabaya bindiriyorlar, piknik alanı gibi bi' hastaneye götürüyorlar, sonra koğuşa atıyorlar, sonra ordaki Sabiha abla donunu istiyor, vermiyorsun, Sabiha abla sana saldırıyor, kafanı kalorifere vuruyor, sonra kanlar akıyor, kanlar akıyor, kanlar akıyor, sonra, so-son-sonra ALLAH'IM SANA GELİYORUM! Neyse, yanlışları diğerlerine göre daha az olan adam var. Hıhım, kesinlikle öyle, evet, bence kesin yani. Kanlar akıyor, hıhım, kesin.
Ben de gidip yanlışı daha az olan adamın doğru adam olduğuna kendimi inandırmaya başlayayım o halde. Görüşürüz okuyucu. Kanlar akıyor, hıhım, evet.

A Tribute to This!

yavaş yavaş toplandılar. mağara aralıklarından, gayya gurultularından, göğün genişliğinden parça parça toplandılar. sanki onların dışında kimsenin bilemeyeceği bir SÛR varmış da, o SÛR'a üflenmiş gibi bir araya geldiler. önce ayak parmakları ve kimliksiz kaslarla isimsiz kemikler birleşip iki tane ayak oluşturdular. sonra uzaktan bakana yanardağ gibi gözüken bir birleşme başladı. yerden göğe doğru bir vücut inşaa edildi. görene çok tanıdık, bakana çok sıradan, duyana çok sessiz gelen bir vücut. iki bacağının arasından kaf dağı kamaşır. kamaşmakla kalmaz, vücuda verip veriştirir ve lâkin vücut hiç hareket etmez artık. sanki hiç vücûda gelmemiş gibi, sanki yeni komşu olan kanlar-kemikler-kaslar-beyinler yeni yerlerini yadırgamışlar gibi. kaf dağı'nın tepesindeki kuşun adı da Ketin. Ketin'in gördüğü vücut, diğer görünüşlere göre farklı, gibi, sanki. tabandan diz kapağına dek kafasını kaldırması iki yıl sürer, dizden bele kadar olan bölüm karanlık, belden göğüs kafesine hadi yedi sene desek de; zamanın zeminini zırıldatan aslında göz bebekleri. akı yokmuş, karası çokmuş, ışığı da körmüş gibi. bakınca kadîm acılara gülecekmiş, canlının içini okuyup, eşyanın yasasını kıracakmış gibi. bilinçaltını örten tek battaniye yokmuş, yerküre gökküreye, gökküre de uzay diyarlara uçacakmış gibi. seyretmesi için âleme inmiş, sanki büyük bir güzellik bahşetmiş, ücrâ sırların toplandığı sinir ucunda tahterevalliye binecekmiş gibi. tahterevalliden havalanıp bir kuşa dönüşecekmiş gibi. bir kuşa dönüşecek de pırıl pırıl uçup Ketin'in yanına konacakmış gibi. yani ki kalp dayanmazmış gibi ölüp de dağın tepesinden yere çakılmış Ketin.

patır patır parıldayan pirinç renkli gözlerim var. sonra efenime söyleyeyim, duygu dışı bir düş gücüm; bedenden beri bir halsizlik. zûl zannettiğim işlerim var. ziller zırıldar. ZRRRRRR!

her şeyi anlatabildiğim hiç kişi; arzu nesnem olan piç kişi; bakıp da boğulmadığım hayâli tek kişi var. toplarsam totalde hiç sevmediğim bir sevgilim var. ışıldamayan ışıldak sanki.

turunçgilleri tuvalde tutan gözlerim var. beyazları renklilere rahvan eden gözlüklerim. anlamı anaya bacıya anırtan cümlelerim. bir de perileri çatırdatan çetin ceviz bir canım var.

yani ki yeterli.

oturdukları şeyler belki birer kayaydı belki en şatafatlısından sandalye. ama ortalarında bir masa olduğu kesin. masanın üstünde bir şarap -şaraptan anlamasam da pahalı olduğunu biliyorum- iki de kadeh, belki hamam tası. gran ve de tuvalet giyinmişler. tepeden ya alaturka zengin bir ahizenin parıltıları ya da sarkıt ucu sular dökülüyor. ayaklarının altında boktan-sidikten-kandan-meniden-tuvalet kâğıdından bir şelâle, onlara göre iran halısı. mekân büyükçe bir kanalizasyın borusu, tabii lüks bir restoran belki, kim bilir? ikisi de konuşuyorlar. nerde kaldıklarını üç sene sonra hatırlamış gibi...

- ayten, sen olmasan yaşamın bir anlamı kalmazdı.
+ bana böyle aşkla "mervem!" deyişini o kadar özlemişim ki!
- sen yokken ardındaki boşluğa bile "aytenim!" dedim hep, aşkla...
+ seni yüzüstü bıraktım...
- sana hiç kızmadım ki ben, sakın öyle deme. sakın özür dileme. burdasın işte.
+ inanmayacaksın ama, hep seni özledim. en çok sesini... "mervem!" desene bir kere daha, olur mu?
- milyon kere söylesem bıkmam, yeter ki sen iste. aytenim! aytenim! aytenim! aytenim! aytenim! aytenim!
+ hâlâ inanamıyorum. seni bir daha hiç göremeyeceğimi sanmıştım.
- inan. burdayım işte. yine sana geldim.
+ gelmesen çıldıracaktım...

galiba akşam yemeğiydi ve hastalığa varasıya romantikti. kimse o masadan kalkmadı, vestiyer hiç açılmadı. geceyi belki bir ölüm bitirdi, belki kanalizasyon taşkını. tabii ki hepsi önemsiz.

hiçbir şey yaşanadan önce biri çıkıp deseydi ki, ama iliğimize kemiğimize batırarak deseydi ki: "hepsi boş. hepsi kötü."

o vakit bir yerine bin yapardık. motivasyon bulutlarla yüzerdi.
sağda solda bilgiç sohbetler ediyorlar. her sabah iyi-kötü kalkıp, her günü iyi-kötü yaşıyorlar. onlar kim? onlar hep vardı. biz ortaya çıktığımızda onlar zaten vardı. anlamadım, ne farkımız vardı?
gerçekten çok mu güzel lan dünya? ne yararı var ki, motivasyon daha sözcük olmamış. gece uyumak için sebep mi var? sabah uyanmak için?  amin.

geri tepen bir bisikletim varsa sana ne? motor kullansam "ehliyetin yok." dersin. tefeci mantığıyla bakıyorsun da, bakma benim borcum yok. elindekiyle yetin yetin dolansan da bana ne? yaratılmamış dünya hep daha güzeldir, ararsan ordayım. duygulara tefeci kesilmişin de, pardon, hayrola? senden ırak tek bir şık vardı da biz mi karalamadık? ümitsizliğin bile bir raconu var, bırakın da öyle kalsın.

kafamın içi hiç karışık değil.

hikâyemizin kahramanı ayten on dört yaşından beri her on dört şubatta sevgilisine on dört mısralık on dört şiir yazmak isterdi. ayten'in simetri ve sayılar ile ilgili on dört adet takıntısı, her takıntısının da on dört adet sebebi vardı. ayten'in hayatında sadece on dördün özel bir yeri yoktu. uğurlu rakamı sekiz, doğum günü şubatın yirmisiydi. o doğduğunda babasının yaşı yirmi dört, annesininki ise yine yirmi dörttü. babası annesini dördüncü noter'de görmüş, yaklaşık otuz gün peşinden koşmuş ve en sonunda iknâ etmişti. annesi ile babası yaklaşık yüz yirmi iki gün flört etmiş ve en sonunda kırtasiyeden bir adet nikâh defteri edinmişlerdi. nikâh defterinin on üç sayfası vardı. ayten dokuzuncu caddedeki hastanenin beşinci katında doğmuş, iki gün boyunca da üçüncü katında kalmıştı. ayten on üç yaşındayken bir trafik kazası geçirmiş, bu trafik kazasından sonra ameliyat olmuş, ameliyattan sonra ise toplamda yirmi üç dikiş yemişti. yani hiçbir yakınlıkları olmamasına karşın ayten, hayatını on dört ile ilişkilendirmeye çalışıyordu. çalıştı-çabaladı ve en sonunda on şubat iki bin yirmi sekizde çok sevebileceği bir adam buldu, onunla üç saatte sevgili oldu. on dört şubatı iple çekmeye başladı ve ipin her metresinde bir şiir yazdı, on dört mısralık. on üç şubat gecesi saat on bir sıfır dokuzda on dördüncü şiirini bitirdi ve uyudu. rüyasında sabah buluşacağı sevgilisini gördü ama hiç uyanamadı. on dört şubat iki bin yirmi sekiz günü saat sıfır yedi on dörtte dünya, bir göktaşı çarpması sonucu içine kapandı, kimseyle konuşmadı.

- senenin en az beş ayını yalnız geçirmem lâzım. başka türlü yapamam.

- eskinin maskeli balosu yerini internete devretti, ben de bu balonun şartlarına yeterince riayet ettim. ama sıktı artık. ben bu değilim.
seninle tanışsak, ama normal bir şekilde tanışsak; yürürken, otururken, gülerken falan; "ne kadar iyi." dersin, "ne kadar naif."
ben o da değilim.
aynısı sana da oluyordur, kimsen sen artık...

- yalnız kalmam lâzım. yoksa hep kötülük...

"...durup dururken 'sevgili istiyorum!' denmez ki kimseye. eğer öyle dersem beni de diğerleri gibi sanarlar. beni bir şey sanmalarını istemiyorum. sürüsüne bereket insan var 'ona şöyle yaptım, şuna yazılıyorum, buna çaktım." diyen. galiba bunlar birer terim. galiba değişik bir bilim var ve o bilimin insanları kendi aralarında atoma yazılmaktan, parçacık hızlandırıcıya çakmaktan bahsediyorlar. bu terimlerin ne anlama geldiklerini bile bilmiyorum. ama içimden bir ses onlar gibi olmamamı söylüyor. sonra ağız değiştirip, istesem de onlar gibi olamayacağımı, treni kaçırdığımı söylüyor. içimdeki ses geçen gün kuşların solungaçları olduğunu bile söylüyordu. çok garip bir ses. gitgide umudum azalıyor. yani azalacak bir umudum kalsaydı elbet azalırdı. hesaplarıma göre iki senedir kimseyle konuşmuyorum ve bu benim canımı çok sıkıyor. yani kaybedecek sevinçlerim olsaydı şimdiye hiçbiri kalmazdı.


- '...evet sayın seyirciler, yeni ceza yasasına göre, artık umutsuzluğa düşen her vatandaş ömür boyu hapis cezasıyla yargılanabilecek. konu hakkında sorularımızı yanıtlayan adalet bakanı 'aslında ben idam istemiştim.' dedi...'

haberleri hiç sevmiyorum. haberleri hiç sevmiyorum. haberleri hiç sevmiyorum..."

"...birbirine karıştırmadığım çok az hatıram kaldı. bir ânı, bir olayı yahut bir kişiyi hatırladığımda; onun gerçek mi, rüya mı yoksa tamamen kendi uydurduğum bir şey mi olduğunu artık anlayamıyorum. çok rezil şeyler hatırlıyorum. 'yok artık' diyorum, 'ben bunu hayatta yapmam, kesin uydurdum bunu, aslında böyle bir şey hiç yaşanmadı.' sonra 'hayatta yapmam' dediğim ne çok şey yaptığımı hatırlıyorum. sonra onları da uydurmuş yahut rüyada görmüş olabileceğim üzerine sayısız tez üretiyorum. öyle bir noktaya geliyorum ki, en sonunda 'ya doğmamışsam?' diyorum. ya bütün bunları hayâl ediyorsam, ya ben yoksam? çünkü hiçbir şey olamadığımdan o kadar eminim ki. ne sevgili olabildim, ne de evlât, ne uyumlu yaşayabildim, ne de kabuğuma çekilme mertliğini gösterebildim. bunlar yetmezmiş gibi sağdan soldan imrenmeciler fırladı. sanki büyük bir insanmışım, sanki magazin eki ünlüsüymüşüm gibi gelip bana imrendiler. onlara hep böyle bir hayatın çok büyük bir bedeli olduğundan bahsettim, ama buna ben de inanmadım. sadece başımdan gitmelerini istiyordum. onlara hiçbir şey anlatmak istemiyordum. suratlarını görmek bile istemiyordum. kendimden ne kadar nefret ettiğimi bir insana anlatmak istemiyordum. gerçi eskiden istiyordum. bir insanı karşıma alıp "bak!" diye başlayayım, ne kadar iğrenç bir insan olduğumu, kendimi hiç sevemediğimi anlatayım. eskiden böyle isteklerim vardı. bir gün geldi ve bu isteklerin tümü kayboldu. yahut böyle isteklerim hiç olmamış da olabilir, bunların tümünü uydurmuş olabilirim. hatta hâlâ kendimden nefret ettiğimi de hesaba katarsak, aslında şu ânı bile hayal ediyor olabilirim. şu anda ne olduğumdan, nerede olduğumdan, ne yaptığımdan hiç haberim yok. yaşamayı bırakalı çok oldu. şimdi kendi hayatım, milattan önce bir araya sıkışmış ve hakkında çok az şey bilebildiğim, bildiklerimin yarısının da düzmece olduğu bir düğün töreni gibi. hangi kitapta okuduğumu bile hatırlamıyorum..."

kaideleri bozmayan istisnaları seviyorum. kaideler dışında her şeyi bozuyorlar. reha erdem'in kosmos'unu sekizinci izleyişimde bunu düşündüm. en son ne vakit böylesine büyük bir zevk almıştım? suç ve ceza? tutunamayanlar? uykuların doğusu? stalker? in bruges?
her izleyişte ayrı bir haz. birinde tevrat'ın ilk tabletlerini elinde tuttuğunu varsayarken, diğerinde tanrıça inanna'nın sıcacık göğüslerine yapışıyorsun. birinde selim ışık'la sohbet ederken, diğerinde kar tanelerine biniyorsun. birinde pencereden fırlayıp uçarken, diğerinde çok...
ama ne yaparsan yap, yaptığın şey hep çok oluyor.

- on sekize kadar yolu var.

...düşündükten ve damarlarında dolaşan her acıyı teker teker hissettikten sonra dedi ki: "insanlar aşık olmaktansa aşk hakkında konuşurlar. aşık olmak başka bir şey."

- sen ne bilirsin be!

hakan ne bilirdi ki gerçekten? lâf aramızda, hakan hiçbir şey bilmezdi. hayatını anlatmak için uzun uzun cümleler kurmak yerine "nermin" demek yeterliydi. hakan sadece nermin'i bilirdi. on sene beraber yaşadığı nermin'i. on sene boyunca yanından hiç ayırmadığı nermin'i. dokunamasa yahut bir dakikalığına gözünden kaçırsa öleceğini sandığı nermin'i. onu sadece bir ayda terkettiğini, ancak on sene sonra anladığı nermin'i. on sene boyunca alâkalı alâkasız bütün kadınlara nermin dedikten sonra, bir sabah telefondan "nasılsın?" diyen nermin'i. "nasılsın?" deyip de on seneyi bu dünyadan apayrı dünyalarda geçirdiğini hatırlatan nermin'i. yaşamadığını hatırlatan nermin'i. on sene sonra bir sabah arayıp da; beyaz duvarların, beyaz gömleklerin, bağırıp havayla konuşan insanların, çıkışı korumalarla korunan bahçenin anlamlarını tek bir kelimeyle kafasına çakan nermin'i. telefonunu kapamadan önce on senelik hayâlini de yanına alıp hakan'ı yapayalnız bırakan nermin'i. hakan, nermin'den başka hiçbir şey bilmezdi ki; aşkı nasıl bilsin?

düşündükten ve artık varolmayan damarlarını düşledikten sonra dedi ki: "benimki de boş laf işte. mazur gör."
...

Sait Faik, bundan seneler seneler önce "yazı" ve "yazar" üstüne bir hikâye yazdı. Ya da bırakın; bir hikâye yazmadı da boğazlarımıza yumru tohumları serperek göçtü gitti. Bir dülger balığı olarak o denizlerde terör estiren canavar yüzünü hiç ortaya sermeden, kimselere göstermeden bize devretti. Şimdi Sait Faik'in ve diğerlerinin bize miras bıraktıklarını taşıyıp taşıyamayacağımızı görmek için yaşıyoruz. Bir nevî.

Artık saman kâğıtlar yok meselâ. Samanı geçelim, birinci-ikinci-üçüncü hamur kağıtlar bile yok. Şimdi 1ler ve 0lar dünyasından çığırıp şekle şemâle bürünen internet bir şeyleri var meselâ. Edebiyatın üstüne hiç bitmeyecek bir karanlık gibi çöken eliflerin belerin telerin ve akrabalarının artıkları var. Peki hamallık etmekten gurur duyduğumuz mirası nereye koyacağız artık? O mirasa nasıl lâyık olacağız? Bunun cevabını hiç bilemeyecek olmanın verdiği rahatlıkla bir şeyler yapıyoruz. Yaptıklarımıza anlamlar yüklüyoruz. Sonra o anlamları savunuyoruz. "En azından bir yerden başlıyoruz."

Şimdi modern zamanların dilinden konuşursak bir "proje" var. Yazıya çalışanların ve mirasın üstüne katanların "proje"si bu. Zamanla ortak bir payda sağlayarak, lâkin zamanın allı pullu yüzüne bakmadan gelişen bir proje. Bu proje ne olsun? Meselâ bu proje, bir internet dergisi olsun. İsmi de "Haritada Bir Nokta" olsun. Edebiyat nâmına durmadan genişleyen çöplüğü de, kıyıda köşede parıldayan zümrütleri-yakutları da görenlerin ve nereden baş vereceğini bilemeyenlerin ortaklığı olsun. Meselâ bu yazı da, bu projenin rötuşlarının yapıldığını muştulasın. Desin ki bu yazı: "Bize hikâye gönderin; şiir, deneme gönderin; canınız sıkılsın, eleştiri gönderin; edebiyatla ilişkinizin boyutuna göre istediğiniz her şeyi gönderin. Gönderin ki, beraber iyi olalım; iyileşelim."

Merak edenler, ilgilenenler irtibata geçsin.

HARİTADA BİR NOKTA, Yazıya Çalışanların Dergisi, yakında...

- Karadır bu bahtım kara.

Şimdi o işleri geçecen. O işleri geçecen, sonra kışa avuca gelecen. Olmazsa bizim eve gelecen. Manzaralıdır. Dediysek mezar yani, çatı falan.

- Sözüm kâr etmiyor yâre.

Ve zaten ben sana Sigmund Freud'dan bir anekdotla geleyim. Ve demiş ki Sigmund: "Ben fıroydiyen bir insanım!"
Ve lâkin biz fırıldak değiliz, oy istiyoz. Canını istemiyoz ya, oy istiyoz.

- Yüreğimi yaktılar ah, eyvah!

Bizde "Eyvah!" dileyene dil kalkmaz ağabey. Dilden öte yürek de kalkmaz. İçimiz kalkar belki. Ama o da eğitimlidir. Açlıkla belki.

- Kendim ettim kendim buldum, gül gibi sararıp soldum, eyvah!

Gonca gibi açanın da, sararıp solanın da başına aynı şeyler geliyor. Yeni doğmuş bebeğin ağzına veren de sabah güneşe uyanıyor, kanserli bebelere şifa saçan da. Neye ağlıyon sen allasen? Başkasının ettiğiyle belâsını bulan mı var? Az rahat dur, gözünü seveyim. Anana babana çok selâm söyle, ellerinden öperim. Sen de takma kafana be olm, he mi? Allah'a emanet ol hadi!

Ben Fukara. Bir ayda yoluna koyduğum bir hayatım, biraz da kitabım var. Bazıları için çok önemli bir insanım. Ama bazıları için. Hâlâ sizinle ilgili çözemediğim problemlerim var. Sevindirmek istediğimde sevindirebildiğim, kızdırmak istediğimde köpürtebildiğim sizin; bunları neden okuduğunuzu hiç bilmiyorum. Neden bu işleri yaptığınızı, gezindiğinizi, bakındığınızı falan bilmiyorum. Ama görüşeceğiz.